Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Top of the Tops. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Top of the Tops. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Λίγη Ζωή της Hanya Yanagihara

ligi-zoi-hanya-yanagihara


Μετάφραση: Mαρία Ξυλούρη
Σελ. 891
Εκδόσεις Μεταίχμιο

«ΤΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΕΙΧΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΝΤΟΥΛΑΠΑ, αλλά η συρόμενη τζαμόπορτα έβγαζε σ’ ένα μπαλκονάκι, απ’ όπου διέκρινε έναν άντρα να κάθεται απέναντι, έξω, φορώντας μπλουζάκι μόνο και σορτς, αν και Οκτώβριος, και να καπνίζει. Ο Γουίλεμ σήκωσε το χέρι να τον χαιρετήσει, μα ο άντρας δεν ανταπέδωσε. Στην κρεβατοκάμαρα, ο Τζουντ ανοιγόκλεινε την πόρτα της ντουλάπας, σαν ακορντεόν, όταν μπήκε ο Γουίλεμ. ‘Έχει μόνο μια ντουλάπα’ είπε. ‘Εντάξει’ είπε ο Γουίλεμ. ‘Δεν έχω και τίποτα να βάλω μέσα, ούτως ή άλλως’. ‘Ούτε εγώ’. Χαμογέλασαν ο ένας στον άλλο. Η διαχειρίστρια τους ακολούθησε μέσα. ‘Θα το πάρουμε’ της είπε ο Τζουντ.»

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο



Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Σελ.: 260
Εκδόσεις Πατάκη
Φωτογραφία εξωφύλλου: Xουάν Ρούλφο

«Ήρθα στην Κομάλα γιατί μου είπαν πως εδώ ζούσε ο πατέρας μου, κάποιος Πέδρο Πάραμο. Μου το’ πε η μητέρα μου. Κι εγώ της υποσχέθηκα πως θα ερχόμουν να τον βρω μόλις θα πέθαινε. Της έσφιξα τα χέρια, σημάδι ότι θα το έκανα, γιατί εκείνη βάδιζε τότε προς το θάνατο κι εγώ ήμουν πρόθυμος να της υποσχεθώ τα πάντα».

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Στο τέλος της γης του Νταβίντ Γκρόσμαν

Μετάφραση: Λουίζα Μιζάν
Εκδόσεις Καστανιώτη
Σελ: 752
Eξώφυλλο: Αντώνης Αγγελάκης

Πώς ένας συγγραφέας συνεχίζει να αφηγείται την ιστορία του, όταν εφτά μέρες πριν έχει χάσει το παιδί του;

Πως εξακολουθεί να γράφει, όταν η ίδια η ιστορία που διηγείται έχει ως στόχο να ξορκίσει το κακό, ν’ ακυρώσει το αναπόφευκτο, να σώσει το γιο του, χωρίς  στο τέλος να το καταφέρνει;

Μια μάνα/ηρωΐδα βιβλίου φτάνει στο τέλος της γης, για να μην είναι στο σπίτι, όταν θα της φέρουν οι στρατιώτες το μαντάτο του θανάτου του γιου της στο μέτωπο, και ένας πατέρας/συγγραφέας, που γράφει την ιστορία του, για να προστατεύσει -κατά κάποιον τρόπο- τον γιο του Ούρι από τον θάνατο, φτάνοντας στο τέλος της δικής του γης και παραδίδοντάς μας ένα μεγαλειώδες έργο, ήδη κλασικό, και μια ηρωΐδα, την Όρα, που γι’ αυτήν είπε ο Paul Auster ότι «Ο Φλομπέρ δημιούργησε την Έμμα, ο Τολστόι την Άννα και τώρα ο Γκρόσμαν μάς δίνει την Όρα, τόσο αληθινή και ζωντανή όσο κανένας άλλος χαρακτήρας στη σύγχρονη πεζογραφία.» Μόνο όταν κανείς ολοκληρώσει αυτό το βαθιά ανθρώπινο και αντιπολεμικό αριστούργημα καταλαβαίνει ότι ο Auster έχει απόλυτο δίκιο.

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Είναι αργά, όλο και πιο αργά του Αntonio Tabucchi

Μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης
(Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης 2003)
Εκδόσεις ΑΓΡΑ
Σελ: 312
Eικόνα εξωφύλλου: KULIGOWSKI,  Ζευγάρι,
Chateau-Landon, 1978

«Παράθυρα: το εύρος της πραγματικότητας είναι ακατανόητο, μου είπε κάποτε ένας γέρος σοφός σε μία μακρινή χώρα, για να το κατανοήσουμε πρέπει να το κλείσουμε σε ένα τετράγωνο, η γεωμετρία αντιτίθεται στο χάος, γι’ αυτό οι άνθρωποι εφηύραν τα παράθυρα που είναι γεωμετρία, και η κάθε γεωμετρία προϋποθέτει ορθές γωνίες. Να είναι και η ζωή μας υποταγμένη στις ορθές γωνίες; Ξέρεις, εκείνες οι δύσκολες διαδρομές, οι φτιαγμένες από κομμάτια,, που όλοι εμείς πρέπει να διασχίσουμε απλώς για να φτάσουμε στο τέλος μας. Ίσως, αλλά αν μια γυναίκα σαν κι εμένα σκέφτεται αυτά τα πράγματα από μια βεράντα ανοιχτή στο Αιγαίο, ένα βράδυ σαν κι αυτό, καταλαβαίνει πως όλα όσα σκεφτόμαστε, όσα ζούμε, όσα ζήσαμε, όσα φανταζόμαστε, όσα ποθούμε, δεν μπορούν να κυβερνώνται από γεωμετρίες. Και ότι τα παράθυρα είναι μονάχα μια φοβισμένη γεωμετρική μορφή των ανθρώπων που φοβούνται το κυκλικό βλέμμα, στο οποίο όλα μπαίνουν χωρίς έννοια και χωρίς γιατρειά, όπως όταν ο Θαλής κοίταξε τα αστέρια που δεν χωράνε στο τετράγωνο του παραθύρου».

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

O Κολυμβητής και άλλες ιστορίες του John Cheever

Mετάφραση: Κωστής Καλογρούλης
Eκδόσεις: Καστανιώτη
Σελ: 224
Εικόνα εξωφύλλου: © Patrick Leger

Διαβάζοντας τα διηγήματα του Cheever είναι σα να κολυμπάς ένα όμορφο φθινοπωρινό απόγευμα, μόνος, χωρίς σωσίβιο, στην καρδιά του αμερικανικού εφιάλτη. Πριν φτάσεις όμως εκεί, συναντάς όμορφο κόσμο, διασχίζεις φρεσκοβαμμένα σπίτια, πλούσια κοκτέιλ πάρτυ, κουρεμένους κήπους με τη μυρωδιά του υγρού γκαζόν να αναμειγνύεται με αυτήν από το χλώριο της πισίνας.

Kάπου στα μισά της ανάγνωσης, νιώθεις εγκλωβισμένος μέσα σε καρτ- ποστάλ: η ανάσα σου είναι βαριά, έχεις μια κάποια αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, αρχίζεις να κρυώνεις, κάτι σου λέει ότι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Συνεχίζεις όμως να κολυμπάς, γιατί απλά δε μπορείς να σταματήσεις. Συνεχίζεις να κολυμπάς, γιατί κάτι μέσα σου σε παρακινεί να φτάσεις στην αλήθεια, να δεις τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα και τα ακριβά φορέματα, τα όμορφα σώματα και τα ακριβά αυτοκίνητα. Συνεχίζεις να κολυμπάς, παρόλο που οι εύθυμες φωνές και τα δυνατά, χορτασμένα από ζωή γέλια γίνονται ένα βουητό μέσα στο κεφάλι σου, αρχή ημικρανίας. Συνεχίζεις να κολυμπάς ασθμαίνοντας, παρόλο που, όσο πλησιάζεις στον προορισμό σου, τη θέση του ήλιου παίρνει η βροχή και γίνεται όλο και πιο σαφές ότι αυτό που θα αντικρίσεις στο τέλος θα είναι η ψυχή σου, ο εαυτός σου χωρίς την ύλη, εσύ χωρίς τους άλλους. Η αλήθεια.

Δημοφιλείς αναρτήσεις