Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Page-Turner. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Page-Turner. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Η ταβέρνα της Τζαμάικας της Daphne Du Maurier




Mετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Σχεδιασμός Εξωφύλλου: Θάνος Κακολύρης
Eκδόσεις Παπαδόπουλος
Σελ. 350

«Ήταν μια γκρίζα παγωμένη μέρα, στα τέλη του Νοέμβρη. Ο καιρός είχε αλλάξει μέσα σε μια νύχτα, κι ο άνεμος είχε φέρει μαζί του έναν μολυβένιο ουρανό κι ένα αδιάκοπο ψιλόβροχο, και παρόλο που δεν ήταν καλά καλά δύο το απόγευμα, το χλωμό χειμωνιάτικο σούρουπο έμοιαζε να πλησιάζει τους γύρω λόφους, τυλίγοντάς τους στην καταχνιά. Μέχρι τις τέσσερις θα είχε σκοτεινιάσει. Ο αέρας ήταν υγρός και παγωμένος, και παρά τα σφαλισμένα παράθυρα, τρύπωνε μέσα στην άμαξα. Η υγρασία στα πέτσινα καθίσματα γινόταν αισθητή με το άγγιγμα, και πρέπει να υπήρχε μια χαραμάδα στην οροφή, γιατί πού και πού οι στάλες της βροχής έπεφταν απαλά στο εσωτερικό, μουσκεύοντας το δέρμα κι αφήνοντας έναν σκούρο λεκέ, σαν μελάνι πιτσιλισμένο. Με τις ριπές του ανέμου η άμαξα κλυδωνιζόταν στις στροφές του δρόμου, και στα ακάλυπτα σημεία της διαδρομής φυσούσε με τέτοια ένταση, που όλη η καρότσα έτρεμε και ταλαντευόταν, ανάμεσα στις ψηλές της ρόδες, σαν μεθυσμένη».


Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ζούσαμε πάντα σ’ ένα κάστρο της Shirley Jackson



εξώφυλλο


Mετάφραση: Bάσια Τζανακάρη
Καλλιτεχνική επιμέλεια εξωφύλλου: Redoine Amzlan
Eκδόσεις Μεταίχμιο
Σελ. 245


«ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΕΡΙ ΚΑΘΡΙΝ ΜΠΛΑΚΓΟΥΝΤ. Είμαι δεκαοχτώ χρονών και ζω με την αδελφή μου, την Κόνστανς. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι με λίγη τύχη θα μπορούσα να είχα γεννηθεί λυκάνθρωπος, επειδή τα δυο μεσαία δάχτυλα των χεριών μου έχουν το ίδιο μήκος, αλλά έπρεπε να αρκεστώ σε ό,τι είχα. Αντιπαθώ το μπάνιο, τα σκυλιά και τη φασαρία. Συμπαθώ την αδελφή μου την Κόνστανς, τον Ριχάρδο της Υόρκης και το Amanita Phalloides, το μανιτάρι θανατίτη. Όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου έχουν πεθάνει».

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Έπρεπε να είχες φύγει του Ντάνιελ Κέλμαν

Έπρεπε να είχες φύγει του Ντάνιελ Κέλμαν



Mετάφραση: Κώστας Κοσμάς
Φωτογραφία εξωφύλλου: Clayton Bastiani/Trevillion Images
Eκδόσεις Καστανιώτη
Σελ. 102

«Η Γιάννα και η Έλλα κάνουν διπλό ποδήλατο σ’ έναν επαρχιακό δρόμο. Ο ήλιος λάμπει, τα στάχυα κυματίζουν, ευχάριστη μουσική. Η Έλλα κάθεται μπροστά και οδηγεί, η Γιάννα έχει τα χέρια απλωμένα, κοντινό πλάνο: μισοκλείνουν τα μάτια στη λιακάδα ευτυχισμένες. Και τότε το ποδήλατο πατάει πάνω σε μια πέτρα, βγαίνει απ’ τον δρόμο και τουμπάρει. Μικρές κραυγές πόνου και ξεφωνητά. Fade out στη μουσική, μαύρο, τίτλοι αρχής. Και τώρα μένει να πετύχω το σωστό ύφος».

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Λίγη Ζωή της Hanya Yanagihara

ligi-zoi-hanya-yanagihara


Μετάφραση: Mαρία Ξυλούρη
Σελ. 891
Εκδόσεις Μεταίχμιο

«ΤΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ ΕΙΧΕ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΝΤΟΥΛΑΠΑ, αλλά η συρόμενη τζαμόπορτα έβγαζε σ’ ένα μπαλκονάκι, απ’ όπου διέκρινε έναν άντρα να κάθεται απέναντι, έξω, φορώντας μπλουζάκι μόνο και σορτς, αν και Οκτώβριος, και να καπνίζει. Ο Γουίλεμ σήκωσε το χέρι να τον χαιρετήσει, μα ο άντρας δεν ανταπέδωσε. Στην κρεβατοκάμαρα, ο Τζουντ ανοιγόκλεινε την πόρτα της ντουλάπας, σαν ακορντεόν, όταν μπήκε ο Γουίλεμ. ‘Έχει μόνο μια ντουλάπα’ είπε. ‘Εντάξει’ είπε ο Γουίλεμ. ‘Δεν έχω και τίποτα να βάλω μέσα, ούτως ή άλλως’. ‘Ούτε εγώ’. Χαμογέλασαν ο ένας στον άλλο. Η διαχειρίστρια τους ακολούθησε μέσα. ‘Θα το πάρουμε’ της είπε ο Τζουντ.»

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Μετά τα μεσάνυχτα της Daphne du Maurier

cover


Μετάφραση: Γωγώ Αρβανίτη
Σελ. 128
Εκδόσεις Μελάνι

«Μην κοιτάξεις», είπε ο Τζον στη γυναίκα του, «αλλά δυο τραπέζια πιο πέρα κάθονται δύο γεροντοκόρες που προσπαθούν να με υπνωτίσουν».

Στην εναρκτήρια σκηνή βλέπουμε ένα χαρούμενο ζευγάρι, τον Τζον και τη Λόρα, οι οποίοι βρίσκονται για διακοπές στη Βενετία. Λίγα τραπέζια πιο πέρα κάθονται δύο γριές αδερφές, που η μία μάλιστα είναι τυφλή. Ο Τζον και η Λόρα, πίνοντας κιάντι, με εύθυμη διάθεση, επιδίδονται σε ένα όργιο σεναρίων σχετικά με το τί κάνουν στη ζωή τους οι δίδυμες γεροντοκόρες, «…σεσημασμένοι κακοποιοί που περιοδεύουν στα θέρετρα της Ευρώπης αλλάζοντας φύλο σε κάθε σταθμό. Δίδυμες αδερφές εδώ στο Τορτσέλο. Δίδυμοι αδερφοί αύριο στη Βενετία, ή μπορεί κι απόψε, σεργιανίζοντας αγκαζέ πάνω κάτω στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου. Απλώς αλλάζουν ρούχα και περούκες. Κλέφτες κοσμημάτων ή δολοφόνοι;…».

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

HHhH του Laurent Binet



Μετάφραση: Γιώργος Ξενάριος
Προσαρμογή εξωφύλλου: tillnoon.com
Σελ. 381
Εκδόσεις Kέδρος

«Ο Γκάμπτσικ -αυτό είναι το όνομά του-, είναι ένας άνθρωπος που υπήρξε στ’ αλήθεια. Άκουγε, άραγε, πίσω από τα παράθυρα κάποιου σκοτεινού διαμερίσματος, μόνος, ξαπλωμένος σ’ ένα στενό σιδερένιο κρεβάτι, τον χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνουν τα τραμ της Πράγας; Θέλω να πιστεύω πως ναι. Ξέρω καλά την Πράγα και μπορώ να υποθέσω τον αριθμό του τραμ (ίσως όμως και να ‘χει αλλάξει), το δρομολόγιό του και το μέρος όπου, πίσω από τα σφαλιστά παράθυρα, ο Γκάμπτσικ ξαπλωμένος, περιμένει, σκέφτεται και ακούει. Βρισκόμαστε στην Πράγα, στη διασταύρωση της οδού Βυσεχράντσκα με την οδό Τρόγιτσκα. Το τραμ με τον αριθμό 18 (ή 22) έχει σταματήσει μπροστά στον Βοτανικό Κήπο. Είμαστε στα 1942».

ΗΗhH = Ηimmlers Hirn heisst Heydrich= o Xάιντριχ είναι ο εγκέφαλος του Χίμλερ.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ

Ο Χάρι Πότερ και το καταραμένο παιδί εξώφυλλο


Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη
Σελ. 415
Εκδόσεις Ψυχογιός

Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται: το λάτρεψα!

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, η όγδοη ιστορία του μικρού μάγου εξακολουθεί να μαγεύει, ακριβώς όπως με μάγεψε η πρώτη ιστορία του, "Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος", όταν τη διάβασα το 2001 (ασκούμενος δικηγόρος τότε) και η τελευταία, "Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου", όταν τη διάβασα το Νοέμβριο του 2007 (σε ένα στρατόπεδο στην Τρίπολη). Το γεγονός ότι το βιβλίο αποτελεί θεατρικό κείμενο δεν με ενόχλησε, ενώ διαβάζοντας την τελευταία σελίδα θα ήθελα απλά να διακτινιστώ στο Palace Theatre, για να δω τα όσα μαγικά διαβάζω να διαδραματίζονται στη σκηνή (και αυτά που γίνονται στη σκηνή, όπως έμαθα, δεν έχουν ξαναγίνει σε θέατρο, κάνοντας κοινό και κριτικούς να παραληρούν!)

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Ο Κάφκα στην ακτή του Χαρούκι Μουρακάμι


o-kafka-stin-akti-cover



Μετάφραση: Αργυρώ Μαντόγλου
Σχεδίαση εξωφύλλου: Γιώργος Παζάλος
Σελ. 716
Εκδόσεις Ψυχογιός

«Ψάχνεις για λεφτά λοιπόν»; το αγόρι που το έλεγαν Κρόου ρωτάει με τη χαρακτηριστική αργόσυρτη φωνή του. Το είδος της φωνής που έχεις το πρωί, αγουροξυπνημένος, με στόμα ακόμα μουδιασμένο και στεγνό. Εκείνος όμως προσποιείται. Είναι εντελώς ξύπνιος, όπως πάντα. Κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά. «Πόσα;» Κάνω τους υπολογισμούς με τον νου μου. «Γύρω στις 400.000 γεν σε μετρητά, συν τα χρήματα που μπορώ να σηκώσω από το μηχάνημα αυτόματης ανάληψης. Ξέρω πως δεν είναι πολλά, αλλά πρέπει να είναι αρκετά. Προς το παρόν».

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Το όνειρο του Μισισιπή του George R.R. Martin



Μετάφραση: Γωγώ Αρβανίτη
Σχεδιασμός/Εικονογράφηση εξωφύλλου: Γιώργος Δημητρίου
Σελ. 609
Εκδόσεις Μεταίχμιο

«Σεντ Λούις, Απρίλιος 1857.

Ο ΑΜΠΝΕΡ ΜΑΡΣ ΧΤΥΠΗΣΕ ΕΛΑΦΡΑ ΤΗ ΛΑΒΗ του κομψού μπαστουνιού του από ξύλο λευκοκαριάς πάνω στο γραφείο υποδοχής του ξενοδοχείου για να τον προσέξει ο υπάλληλος. «Ήρθα να δω κάποιον Γιορκ» είπε. Τζος Γιορκ το όνομά του, νομίζω. Έχετε εδώ κανέναν μ’ αυτό το όνομα;» Ο υπάλληλος ήταν ηλικιωμένος με γυαλιά. Τινάχτηκε ακούγοντας το χτύπημα, στράφηκε, κοίταξε καχύποπτα τον Μαρς κι αμέσως μετά χαμογέλασε. «Μπα, ο καπετάνιος Μαρς!» είπε σε εγκάρδιο τόνο. «Έχω να σε δω πάνω από μισό χρόνο, καπετάνιε. Έμαθα για τη συμφορά που σε βρήκε. Φοβερό, τι να πω, φοβερό. Είμαι εδώ από το ’36, τέτοιο σφήνωμα σε πάγο δεν έχω ξαναδεί». «Μη χολοσκάς» είπε ο Μαρς ενοχλημένος. Τα περίμενε τέτοιου είδους σχόλια. Το ξενοδοχείο Πλάντερς Χάουζ ήταν ένα από τα αγαπημένα στέκια των ναυτικών του ποταμού, όπου σύχναζε και ο ίδιος για φαγητό πριν από εκείνο τον σκληρό χειμώνα. Μετά το φρακάρισμα στον πάγο, όμως, δεν είχε έρθει ούτε μια φορά, και ο λόγος δεν ήταν μόνο οι τιμές. Όσο κι αν του άρεσε η κουζίνα του Πλάντερς Χάουζ, δεν είχε καμιά όρεξη για τους θαμώνες: τιμονιέρηδες, καπετάνιοι, μηχανικοί, ναυτικοί του ποταμού, παλιοί φίλοι και παλιοί ανταγωνιστές, που ήξεραν όλοι για την κακοτυχία του. Ο Άμπνερ Μαρς δεν ήθελε τον οίκτο κανενός».

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

Όσα δεν σου είπα ποτέ της Celeste Ng

 


Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος
Καλλιτεχνική επιμέλεια εξωφύλλου: Redoine Amzlan
Σελ. 312
Εκδόσεις Μεταίχμιο

«H ΛΙΝΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΗ. Αλλά ακόμη δεν το ξέρουν. Είναι 3 Μαΐου του 1977, έξι και μισή το πρωί, και κανένας δεν ξέρει τίποτα, πέρα από τούτο το απλό γεγονός: Πως η Λίντια έχει αργήσει για το πρωινό. Όπως πάντοτε, δίπλα στο μπολ της με τα δημητριακά η μητέρα της έχει βάλει ένα ξυσμένο μολύβι και την εργασία της Λίντια στο μάθημα της Φυσικής – έξι προβλήματα σημειωμένα με μικρά «τικ». Πηγαίνοντας με το αμάξι στη δουλειά, ο πατέρας της Λίντια προσπαθεί να πιάσει τον WXKP, την Καλύτερη Πηγή Ειδήσεων στο βορειοδυτικό Οχάιο, εκνευρισμένος απ’ τα παράσιτα στο ραδιόφωνο. Στα σκαλιά, ο αδελφός της Λίντια χασμουριέται, χαμένος ακόμη σε κάποιο όνειρο που έβλεπε προτού ξυπνήσει. Στην καρέκλα της στη γωνιά της κουζίνας, η αδελφή της Λίντια είναι σκυφτή, με βλέμμα απλανές πάνω από τα δημητριακά της, πιπιλίζοντάς τα ένα ένα και περιμένοντας την αδελφή της να φανεί. Αυτή είναι που τελικά λέει: «Η Λίντια άργησε πολύ σήμερα».


Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Στον κήπο με τα θηρία του Έρικ Λάρσον



Μετάφραση: Ανδρέας Μιχαηλίδης
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Σελ. 575

"ΚΑΠΟΤΕ, ΣΤΗΝ ΑΠΑΡΧΗ μιας πολύ σκοτεινής περιόδου, ένας αμερικανός πατέρας και η κόρη του ξαφνικά βρέθηκαν από τη θαλπωρή του σπιτιού τους στο Σικάγο στην καρδιά του χιτλερικού Βερολίνου. Έμειναν εκεί για τεσσεράμισι χρόνια, αλλά η ιστορία που θα ακολουθήσει αφορά τον πρώτο χρόνο της παραμονής τους, καθότι συνέπεσε με την "προαγωγή" του Χίτλερ από καγκελάριο σε απόλυτο τύρρανο, σε μια αβέβαιη περίοδο λεπτών ισορροπιών όπου τα πάντα κρέμονταν από μια κλωστή. Ο πρώτος εκείνος χρόνος αποτέλεσε ένα είδος προλόγου, κατά τον οποίο διαμορφώθηκαν τα βασικά μοτίβα του πολεμικού έπους που επρόκειτο να ακολουθήσει - ενός έπους με κεντρικό άξονα τον φόνο."

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

Mέρες εγκατάλειψης της Elena Ferrante

Mέρες εγκατάλειψης cover


Mετάφραση: Σταύρος Παπασταύρου
Εκδόσεις Άγρα
Σελ. 269
Φωτογραφία εξωφύλλου: Sarah Moon, 1995

"ΈΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ, αμέσως μετά το φαγητό ο άντρας μου μού ανακοίνωσε ότι ήθελε να με παρατήσει. Αυτό το έκανε καθώς μαζεύαμε το τραπέζι, τα παιδιά τσακώνονταν ως συνήθως στο διπλανό δωμάτιο και το σκυλί ονειρευόταν γρυλίζοντας πλάι στο καλοριφέρ. Μου είπε ότι ήταν μπερδεμένος, ότι περνούσε δύσκολες στιγμές, ότι ένιωθε κουρασμένος, ανικανοποίητος, ως και τιποτένιος ακόμα. Μίλησε κάμποση ώρα για τα δεκαπέντε χρόνια του γάμου μας, για τα παιδιά μας, και παραδέχτηκε πως δεν είχε κανένα παράπονο ούτε από εκείνα ούτε από μένα. Η στάση του ήταν συγκρατημένη όπως πάντα, αν εξαιρέσουμε μια υπερβολική κίνηση που έκανε με το δεξί του χέρι, καθώς μου εξηγούσε μ' έναν παιδιάστικο μορφασμό για κάποιες σιγανές φωνές, ένα είδος ψίθυρου, που τον έσπρωχναν αλλού. Έπειτα, αφού επωμίστηκε την ευθύνη για όλα όσα συνέβαιναν, έκλεισε διακριτικά την εξώπορτα πίσω του, αφήνοντάς με αποσβολωμένη δίπλα στο νεροχύτη."

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Αλέξ του Πιερ Λεμέτρ



Mετάφραση: Κλαιρ Νεβέ
Σελ.:483
Eκδόσεις Μίνωα
Φωτογραφία εξωφύλλου: Oana Stoian/Trevillion Images

"Η Αλέξ είναι ενθουσιασμένη. Εδώ και μία ώρα τώρα δοκιμάζει, διστάζει, βγαίνει έξω, γυρίζει πίσω, δοκιμάζει ξανά. Περούκες και ποστίς. Θα μπορούσε να περάσει έτσι ολόκληρα απογεύματα. Πριν από τρία τέσσερα χρόνια, τυχαία, ανακάλυψε αυτό το μαγαζί στο μπουλεβάρ ντε Στρασμπούρ. Δεν το πρόσεξε ακριβώς. Μπήκε μέσα από περιέργεια. Ταράχτηκε τρομερά, όταν είδε τον εαυτό της έτσι, κοκκινομάλλα. Είχε μεταμορφωθεί εντελώς, σε τέτοιο βαθμό που την αγόρασε αμέσως εκείνη την περούκα".
Γερό στομάχι και χρόνο. Να τι χρειάζεται να διαθέτει κανείς, πριν αρχίσει να διαβάζει το βιβλίο αυτό του Λεμέτρ. Γερό στομάχι, για να μην προσπερνάει τις σελίδες από το σοκ αυτών που διαβάζει, και χρόνο, γιατί απ' τη στιγμή που θα το αρχίσει δεν πρόκειται να το αφήσει από τα χέρια του, μέχρι να φτάσει στις συγκλονιστικές τελευταίες σελίδες και την κορύφωση του δράματος. Μέχρι να φτάσει δε στο τέλος, θα έχει ήδη αλλάξει άποψη για τα θύματα και τους θύτες και θα δει με διαφορετικό πρίσμα ό,τι διάβασε πριν γι' αυτούς. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

The Arrival του Shaun Tan


The Arrival Shaun Tan book cover


Εκδόσεις Lothian Books

Εδώ και καιρό βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις και εικόνες της μεγαλύτερης πληθυσμιακής μετακίνησης από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσα κι αν ακούμε, όσες αναλύσεις κι αν διαβάζουμε, αυτό που εν τέλει συγκινεί περισσότερο και παρακινεί σε δράση (ακόμη και κυβερνήσεις, όπως φάνηκε) είναι οι εικόνες. Η δύναμη της εικόνας είναι απόλυτη. Μπορεί να διαβάσαμε για πνιγμούς χιλιάδων ανθρώπων, αλλά η εικόνα ενός νεκρού παιδιού, που μοιάζει να κοιμάται στα παράλια της Τουρκίας, είναι αυτή που συγκλόνισε όλο τον κόσμο για το δράμα των προσφύγων. Οι αναλύσεις και οι ειδήσεις μιλούν για νούμερα. Αναγκαστικά κάνουν μια στάση στο μυαλό και συνήθως εκεί μένουν. Η εικόνα μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Επιστρέφει τη συζήτηση εκεί όπου εξ αρχής θα έπρεπε να είχε εστιάσει: στο πρόσωπο.

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Στην καρδιά της θάλασσας του Ναθάνιελ Φίλμπρικ



Μετάφραση: Kέλλυ Χονδροδήμα
Σελ.: 362
Εκδόσεις Ωκεανίδα

«Σαν γιγάντιο αρπακτικό πουλί, το φαλαινοθηρικό αρμένιζε τεμπέλικα προς τις δυτικές ακτές της Νότιας Αμερικής, κάνοντας ελιγμούς πάνω σε μια ζωντανή θάλασσα λαδιού. Γιατί αυτό ήταν ο Ειρηνικός το 1821: μια αχανής έκταση με “ζωντανές δεξαμενές” λαδιού – τους φυσητήρες. Το κυνήγι του φυσητήρα – της μεγαλύτερης φάλαινας με δόντια – δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έξι άντρες ξεκινούσαν από το πλοίο μέσα σε μια μικρή βάρκα, πλησίαζαν κωπηλατώντας τη λεία τους, την καμάκωναν κι ύστερα την τρυπούσαν μέχρι θανάτου με μια λόγχη. Το κήτος, βάρους εξήντα τόνων, μπορούσε να τσακίσει τη βάρκα μ’ ένα τίναγμα της ουράς του, ρίχνοντας τους άντρες στα παγωμένα νερά του ωκεανού – συχνά, μίλια μακριά από το πλοίο».

Η βύθιση του φαλαινοθηρικού Έσσεξ στις 20 Νοεμβρίου του 1820 από μία φάλαινα ήταν μία από τις πιο γνωστές θαλάσσιες τραγωδίες του 19ου αιώνα. Για την εποχή του, ήταν κάτι αντίστοιχο με το ναυάγιο του Τιτανικού, ενώ ενέπνευσε μεγάλους συγγραφείς, όπως τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο οποίος στο «Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ» χρησιμοποιεί μερικά από τα πιο μακάβρια στοιχεία της εν λόγω τραγωδίας, αλλά και τον Χέρμαν Μέλβιλ, που δανείζεται με τη σειρά του για το «Μόμπι-Ντικ» πολλά στοιχεία από τις γραπτές αφηγήσεις των επιζώντων του ναυαγίου του Έσσεξ, ιδίως προς το τέλος του αριστουργήματός του. Θα λέγαμε ότι το «Στην καρδιά της θάλασσας» συνεχίζει την ιστορία του Μόμπι-Ντικ, αφού αφηγείται την αληθινή ιστορία του φαλαινοθηρικού Έσσεξ, κυρίως μετά τον εμβολισμό του από μία φάλαινα-φυσητήρα, και την περιπέτεια των ανδρών του πληρώματος μέχρι τη σωτηρία κάποιων εξ αυτών από διερχόμενα πλοία, αφού είχαν ήδη ταξιδέψει με τις βάρκες τους πάνω από 4.500 ναυτικά μίλια στον Ειρηνικό. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, όταν γνωρίζει κανείς ότι η αληθινή αυτή ιστορία έχει εμπνεύσει έναν Μέλβιλ και έναν Πόε, να μην ανυπομονεί να τη διαβάσει;


Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Τhe Silence of the Sea της Yrsa Sigurdardottir



Μετάφραση από τα Ισλανδικά: Victoria Cribb
Σελ. 388
Eκδόσεις Hodder

«Brynjar hugged his jacket tighter around him, thinking longingly of his warm hut and wondering what on earth he was doing out here. It just went to show how dull his job was that he should jump at any chance of a diversion, even if it meant having to endure the biting wind. As usual at this late hour the port he was supposed to be keeping an eye on was deserted, and it suddenly struck him that he didn’t know it any other way. He avoided its daytime bustle, preferring it like this – black sea, unmanned ships – as if seeing how it came to life when he wasn’t there brought home to him his own insignificance”.

Με τον καταιγισμό των σκανδιναβικών/νορδικών αστυνομικών μυθιστορημάτων τα τελευταία χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να ενθουσιαστεί κανείς με κάποιο από αυτά. Πολλοί είναι οι μέτριοι συγγραφείς με γλώσσα τουλάχιστον πρωτάρη σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής, ενώ άλλοι πάλι γράφουν σενάρια και όχι βιβλία, προφανώς στοχεύοντας στη μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο



Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Σελ.: 260
Εκδόσεις Πατάκη
Φωτογραφία εξωφύλλου: Xουάν Ρούλφο

«Ήρθα στην Κομάλα γιατί μου είπαν πως εδώ ζούσε ο πατέρας μου, κάποιος Πέδρο Πάραμο. Μου το’ πε η μητέρα μου. Κι εγώ της υποσχέθηκα πως θα ερχόμουν να τον βρω μόλις θα πέθαινε. Της έσφιξα τα χέρια, σημάδι ότι θα το έκανα, γιατί εκείνη βάδιζε τότε προς το θάνατο κι εγώ ήμουν πρόθυμος να της υποσχεθώ τα πάντα».

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Η τέχνη της χαράς της Goliarda Sapienza



Μετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Σελ.: 721
Εκδόσεις Πατάκη

«ΝΑ ΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ: τεσσάρων-πέντε χρόνων, σ’ ένα λασπότοπο, να σέρνω ένα θεόρατο κούτσουρο. Δεν υπάρχουν ούτε δέντρα ούτε σπίτια τριγύρω, μονάχα ο ιδρώτας από την προσπάθεια να κουβαλήσω εκείνο το τραχύ ξύλο και το έντονο κάψιμο στις πληγωμένες παλάμες μου. Βουλιάζω στη λάσπη ίσαμε τους αστραγάλους, όμως πρέπει να προχωρήσω, δεν ξέρω γιατί, πρέπει πάντως να το κάνω. Ας αφήσουμε αυτή την πρώτη ανάμνησή μου όπως είναι: δεν μου πάει να κάνω εικασίες ή μαντεψιές. Θέλω να σας πω πώς έγιναν τα πράγματα, χωρίς να παραλλάξω τίποτα».

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Ο Δράκος της Πρέσπας Ι - Η κοιλάδα της λάσπης της Ιωάννας Μπουραζοπούλου



Σελ.: 519
Εκδόσεις Καστανιώτη
Εικόνες Εξωφύλλου:  Shutterstock-Krisosheev Vitaly, Eugenio Marongiou

«Ήμαρτον Κύριε, σταυροκοπήθηκε άναυδος ο γερο-Σεβαστιανός, ο φύλακας της Νότιας Πύλης της Πρέσπας. Στεκόταν μπροστά στο αυτοσχέδιο φυλάκιό του – έναν τριώροφο πυργίσκο καμπαναριού το μεσαίο πάτωμα του οποίου είχε μετατρέψει σε κονάκι- με το στόμα ανοιχτό από έκπληξη και τις κόρες διεσταλμένες από τρόμο, μην τολμώντας να μπει μέσα, να προστατευτεί τουλάχιστον απ’ τη βροχή που ο αέρας έφερνε λοξά στο υπόστεγο και του μαστίγωνε το πρόσωπο. Μετάνιωνε που εγκατέλειψε το πόστο του, αλλά ένας κεραυνός χτύπησε το πανδοχείο κι έτρεξε ως εκεί φοβούμενος μήπως χάθηκαν ζωές. Έτρεξε, τρόπος του λέγειν, τώρα που η λάσπη έφτασε στα σαράντα εκατοστά με δυσκολία έσερνε τα πόδια του. Γκρεμίστηκε ένα μέρος της κεραμοσκεπής αλλά κανείς δεν τραυματίστηκε, οπότε επέστρεψε γρήγορα στο φυλάκιο κι ανέβηκε λαχανιασμένος της σκαλίτσα, για να κοκκαλώσει στο κεφαλόσκαλο και από την ανοιχτή πόρτα-την είχε αφήσει ανοιχτή; ούτε που θυμόταν-να αντικρίσει τούτο το αποτρόπαιο θέαμα. Επάνω στην καρέκλα του βρισκόταν, ήμαρτον Κύριε, ένα κομμένο χέρι. Μελανιασμένο, άκαμπτο και καταλασπωμένο».

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Διωγμός του Αλεσσάντρο Πιπέρνο




Σελ.: 519
Εκδόσεις Πατάκη
Φωτογραφία Εξωφύλλου: J. Gaumy, Magnum/Apeiron Photos

«Ήταν 13 Ιουλίου του 1986, όταν μια επιθυμία να μην είχε έρθει ποτέ στον κόσμο κυρίεψε τον Λέο Ποντεκόρβο προκαλώντας του αμηχανία. Μια στιγμή νωρίτερα ο Φιλίππο, ο πρωτότοκός του, ενέδιδε στο πλέον μικροπρεπές παιδιάστικο παράπονο: απορρίπτοντας την πενιχρή ποσότητα πατατάκια που η μητέρα τού είχε αδειάσει στο πιάτο, διαμαρτυρόταν για την ανήκουστη γενναιοδωρία της προς τον μικρότερο αδελφό. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή στις ειδήσεις των οχτώ ο εκφωνητής να υπαινίσσεται, ενώπιον μιας σημαντικής μερίδας του έθνους, ότι ο παρών εκεί Λέο Ποντεκόρβο είχε ανταλλάξει ανήθικες επιστολές με τη φιλενάδα του δεκατριάχρονου δευτερότοκου γιου του».

Δημοφιλείς αναρτήσεις