Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Κλασικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονοι Κλασικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Η ταβέρνα της Τζαμάικας της Daphne Du Maurier




Mετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Σχεδιασμός Εξωφύλλου: Θάνος Κακολύρης
Eκδόσεις Παπαδόπουλος
Σελ. 350

«Ήταν μια γκρίζα παγωμένη μέρα, στα τέλη του Νοέμβρη. Ο καιρός είχε αλλάξει μέσα σε μια νύχτα, κι ο άνεμος είχε φέρει μαζί του έναν μολυβένιο ουρανό κι ένα αδιάκοπο ψιλόβροχο, και παρόλο που δεν ήταν καλά καλά δύο το απόγευμα, το χλωμό χειμωνιάτικο σούρουπο έμοιαζε να πλησιάζει τους γύρω λόφους, τυλίγοντάς τους στην καταχνιά. Μέχρι τις τέσσερις θα είχε σκοτεινιάσει. Ο αέρας ήταν υγρός και παγωμένος, και παρά τα σφαλισμένα παράθυρα, τρύπωνε μέσα στην άμαξα. Η υγρασία στα πέτσινα καθίσματα γινόταν αισθητή με το άγγιγμα, και πρέπει να υπήρχε μια χαραμάδα στην οροφή, γιατί πού και πού οι στάλες της βροχής έπεφταν απαλά στο εσωτερικό, μουσκεύοντας το δέρμα κι αφήνοντας έναν σκούρο λεκέ, σαν μελάνι πιτσιλισμένο. Με τις ριπές του ανέμου η άμαξα κλυδωνιζόταν στις στροφές του δρόμου, και στα ακάλυπτα σημεία της διαδρομής φυσούσε με τέτοια ένταση, που όλη η καρότσα έτρεμε και ταλαντευόταν, ανάμεσα στις ψηλές της ρόδες, σαν μεθυσμένη».


Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ζούσαμε πάντα σ’ ένα κάστρο της Shirley Jackson



εξώφυλλο


Mετάφραση: Bάσια Τζανακάρη
Καλλιτεχνική επιμέλεια εξωφύλλου: Redoine Amzlan
Eκδόσεις Μεταίχμιο
Σελ. 245


«ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΕΡΙ ΚΑΘΡΙΝ ΜΠΛΑΚΓΟΥΝΤ. Είμαι δεκαοχτώ χρονών και ζω με την αδελφή μου, την Κόνστανς. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι με λίγη τύχη θα μπορούσα να είχα γεννηθεί λυκάνθρωπος, επειδή τα δυο μεσαία δάχτυλα των χεριών μου έχουν το ίδιο μήκος, αλλά έπρεπε να αρκεστώ σε ό,τι είχα. Αντιπαθώ το μπάνιο, τα σκυλιά και τη φασαρία. Συμπαθώ την αδελφή μου την Κόνστανς, τον Ριχάρδο της Υόρκης και το Amanita Phalloides, το μανιτάρι θανατίτη. Όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου έχουν πεθάνει».

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Μoderato Cantabile της Mαργκερίτ Ντιράς

εξώφυλλο


Πρόλογος - Mετάφραση: Άρης Μαραγκόπουλος
Eκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Σελ. 110


«-Διαβάζεις, παρακαλώ, αυτό που γράφει στο πάνω μέρος της παρτιτούρας σου; ρώτησε η κυρία

- Moderato Cantabile, είπε το παιδί.

Η κυρία υπογράμμισε αυτή την απάντηση χτυπώντας μια φορά με το μολύβι πάνω στα πλήκτρα. Το παιδί έμεινε ασάλευτο, το κεφάλι στραμμένο στην παρτιτούρα του.

- Και τι θέλει να πει moderato cantabile;

- Δεν ξέρω.

Μια γυναίκα, καθισμένη τρία μέτρα πιο κει, αναστέναξε».

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Μετά τα μεσάνυχτα της Daphne du Maurier

cover


Μετάφραση: Γωγώ Αρβανίτη
Σελ. 128
Εκδόσεις Μελάνι

«Μην κοιτάξεις», είπε ο Τζον στη γυναίκα του, «αλλά δυο τραπέζια πιο πέρα κάθονται δύο γεροντοκόρες που προσπαθούν να με υπνωτίσουν».

Στην εναρκτήρια σκηνή βλέπουμε ένα χαρούμενο ζευγάρι, τον Τζον και τη Λόρα, οι οποίοι βρίσκονται για διακοπές στη Βενετία. Λίγα τραπέζια πιο πέρα κάθονται δύο γριές αδερφές, που η μία μάλιστα είναι τυφλή. Ο Τζον και η Λόρα, πίνοντας κιάντι, με εύθυμη διάθεση, επιδίδονται σε ένα όργιο σεναρίων σχετικά με το τί κάνουν στη ζωή τους οι δίδυμες γεροντοκόρες, «…σεσημασμένοι κακοποιοί που περιοδεύουν στα θέρετρα της Ευρώπης αλλάζοντας φύλο σε κάθε σταθμό. Δίδυμες αδερφές εδώ στο Τορτσέλο. Δίδυμοι αδερφοί αύριο στη Βενετία, ή μπορεί κι απόψε, σεργιανίζοντας αγκαζέ πάνω κάτω στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου. Απλώς αλλάζουν ρούχα και περούκες. Κλέφτες κοσμημάτων ή δολοφόνοι;…».

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

Αγαπημένη της Toni Morrison

 


Nobel Λογοτεχνίας, Pulitzer
Mετάφραση: Έφη Καλλιφατίδη
Εκδόσεις Νεφέλη
Εξώφυλλο: Νίκος Χουλιαρας
Σελ.: 431

"TΟ 124 ΗΤΑΝ ΟΛΟ ΜΙΣΟΣ. Γεμάτο φαρμάκι βρέφους. Οι γυναίκες του σπιτιού το ήξεραν, το ίδιο και τα παιδιά. Για χρόνια, καθένας έβρισκε τον τρόπο του ν' αντέξει το μίσος, όμως μέχρι το 1873, η Σήθ κι η κόρη της Ντένβερ ήταν τα μόνα του θύματα. Η γιαγιά, η Μπέμπα Σάγκς, είχε πεθάνει και οι γιοί, ο Χάουαρντ και ο Μπάγκλαρ, το είχαν σκάσει μόλις έγιναν δεκατριών χρονώ - μόλις ένας καθρέφτης θρυμματίστηκε στο κοίταγμά του (αυτό ήταν το σινιάλο για τον Μπάγκλαρ). Μόλις δύο αποτυπώματα από μικροσκοπικά χέρια φάνηκαν στο γλυκό (αυτό ήταν για τον Χάουαρντ). Κανένα απ' τ' αγόρια δεν περίμενε να δει περισσότερα. Ακόμα μια χύτρα μπιζέλια αδειασμένα σωρό πάνω στο πάτωμα ν' αχνίζουν. Τα μπισκότα της σόδας κομματάκια στρωμένα σε γραμμή στο κατώφλι της πόρτας. Δεν περίμεναν κάν την εποχή της ανακωχής: τις εβδομάδες, ή ακόμα και μήνες, που όλα ήταν ήρεμα. Όχι. Και οι δύο έφυγαν αμέσως- τη στιγμή που το σπίτι τους χτύπησε με τη μοναδική ύβρι που δεν μπορούσαν ν' αντέξουν ή να παρακολουθήσουν για άλλη μια φορά. Μέσα σε δύο μήνες, στην καρδιά του χειμώνα, αφήνοντας τη γιαγιά τους, την Μπέμπα Σάγκς, τη μητέρα τους Σήθ και τη μικρή αδερφή τους Ντένβερ, ολομόναχες στο γκριζόλευκο σπίτι της οδού Μπλούστοοουν. Τότε δεν είχε αριθμό, το Σινσινάτι δεν είχε φτάσει τόσο μακριά. Στην πραγματικότητα, το Οχάιο αποκαλούνταν πολιτεία από εβδομήντα μόνον χρόνια, όταν πρώτα ο ένας αδερφός κι ύστερα ο άλλος γέμισαν τζίβα τα καπέλα τους, άρπαξαν τα παπούτσια τους και γλίστρησαν μακριά απ' το ζωηρό μίσος που ένιωθε γι' αυτούς το σπίτι".


Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Ημερολόγιο Προσευχής της Φλάννερυ Ο' Κόννορ


Μετάφραση: Γιάννης Παλαβός
Επίμετρο: Σταύρος Ζουμπουλάκης
Σχεδιασμός Εξωφύλλου: Μάρω Κατσίκα
Εικόνα Εξωφύλλου: Αlbrecht Dürer, "Fußsohlen eines Apostels", 1508

"[…] να με απασχολεί εδώ η λογοτεχνική αρτιότητα αντί να Σε σκέφτομαι κι αντί να εμπνέομαι από την αγάπη που θα ήθελα να νιώθω. Κύριε, δεν μπορώ να Σε αγαπήσω όπως θέλω. Είσαι μια λεπτή ημισέληνος που ατενίζω κι ο εαυτός μου είναι η σκιά της Γης που με εμποδίζει να δω ολόκληρο το φεγγάρι. Η ημισέληνος είναι πολύ όμορφη κι ίσως κάποια σαν κι εμένα να μην πρέπει ή να μην μπορεί να δει παρά μονάχα αυτή ͘όμως φοβάμαι, Κύριε, ότι η σκιά του εαυτού μου θα μεγαλώσει τόσο που θα σκεπάσει εντελώς το φεγγάρι, κι ότι θα κρίνω τον εαυτό μου από τη σκιά που είναι το τίποτα".


Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο



Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Σελ.: 260
Εκδόσεις Πατάκη
Φωτογραφία εξωφύλλου: Xουάν Ρούλφο

«Ήρθα στην Κομάλα γιατί μου είπαν πως εδώ ζούσε ο πατέρας μου, κάποιος Πέδρο Πάραμο. Μου το’ πε η μητέρα μου. Κι εγώ της υποσχέθηκα πως θα ερχόμουν να τον βρω μόλις θα πέθαινε. Της έσφιξα τα χέρια, σημάδι ότι θα το έκανα, γιατί εκείνη βάδιζε τότε προς το θάνατο κι εγώ ήμουν πρόθυμος να της υποσχεθώ τα πάντα».

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Η τέχνη της χαράς της Goliarda Sapienza



Μετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Σελ.: 721
Εκδόσεις Πατάκη

«ΝΑ ΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ: τεσσάρων-πέντε χρόνων, σ’ ένα λασπότοπο, να σέρνω ένα θεόρατο κούτσουρο. Δεν υπάρχουν ούτε δέντρα ούτε σπίτια τριγύρω, μονάχα ο ιδρώτας από την προσπάθεια να κουβαλήσω εκείνο το τραχύ ξύλο και το έντονο κάψιμο στις πληγωμένες παλάμες μου. Βουλιάζω στη λάσπη ίσαμε τους αστραγάλους, όμως πρέπει να προχωρήσω, δεν ξέρω γιατί, πρέπει πάντως να το κάνω. Ας αφήσουμε αυτή την πρώτη ανάμνησή μου όπως είναι: δεν μου πάει να κάνω εικασίες ή μαντεψιές. Θέλω να σας πω πώς έγιναν τα πράγματα, χωρίς να παραλλάξω τίποτα».

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες



Nobel Λογοτεχνίας
Μετάφραση: Κλαίτη Σωτηριάδου – Μπαράχας
Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη
Σελ.: 101

«Τη μέρα που επρόκειτο να τoν σκοτώσουν, ο Σαντιάγο Νασάρ σηκώθηκε στις πεντέμιση το πρωί, για να περιμένει το πλοίο που θα’φερνε τον επίσκοπο. Είχε ονειρευτεί πως διέσχιζε ένα δάσος από φραγκοσυκιές, όπου ψιλόβρεχε και, για μια στιγμή, ήταν ευτυχισμένος μες στ’ όνειρό του».

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Είναι αργά, όλο και πιο αργά του Αntonio Tabucchi

Μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης
(Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης 2003)
Εκδόσεις ΑΓΡΑ
Σελ: 312
Eικόνα εξωφύλλου: KULIGOWSKI,  Ζευγάρι,
Chateau-Landon, 1978

«Παράθυρα: το εύρος της πραγματικότητας είναι ακατανόητο, μου είπε κάποτε ένας γέρος σοφός σε μία μακρινή χώρα, για να το κατανοήσουμε πρέπει να το κλείσουμε σε ένα τετράγωνο, η γεωμετρία αντιτίθεται στο χάος, γι’ αυτό οι άνθρωποι εφηύραν τα παράθυρα που είναι γεωμετρία, και η κάθε γεωμετρία προϋποθέτει ορθές γωνίες. Να είναι και η ζωή μας υποταγμένη στις ορθές γωνίες; Ξέρεις, εκείνες οι δύσκολες διαδρομές, οι φτιαγμένες από κομμάτια,, που όλοι εμείς πρέπει να διασχίσουμε απλώς για να φτάσουμε στο τέλος μας. Ίσως, αλλά αν μια γυναίκα σαν κι εμένα σκέφτεται αυτά τα πράγματα από μια βεράντα ανοιχτή στο Αιγαίο, ένα βράδυ σαν κι αυτό, καταλαβαίνει πως όλα όσα σκεφτόμαστε, όσα ζούμε, όσα ζήσαμε, όσα φανταζόμαστε, όσα ποθούμε, δεν μπορούν να κυβερνώνται από γεωμετρίες. Και ότι τα παράθυρα είναι μονάχα μια φοβισμένη γεωμετρική μορφή των ανθρώπων που φοβούνται το κυκλικό βλέμμα, στο οποίο όλα μπαίνουν χωρίς έννοια και χωρίς γιατρειά, όπως όταν ο Θαλής κοίταξε τα αστέρια που δεν χωράνε στο τετράγωνο του παραθύρου».

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

O Κολυμβητής και άλλες ιστορίες του John Cheever

Mετάφραση: Κωστής Καλογρούλης
Eκδόσεις: Καστανιώτη
Σελ: 224
Εικόνα εξωφύλλου: © Patrick Leger

Διαβάζοντας τα διηγήματα του Cheever είναι σα να κολυμπάς ένα όμορφο φθινοπωρινό απόγευμα, μόνος, χωρίς σωσίβιο, στην καρδιά του αμερικανικού εφιάλτη. Πριν φτάσεις όμως εκεί, συναντάς όμορφο κόσμο, διασχίζεις φρεσκοβαμμένα σπίτια, πλούσια κοκτέιλ πάρτυ, κουρεμένους κήπους με τη μυρωδιά του υγρού γκαζόν να αναμειγνύεται με αυτήν από το χλώριο της πισίνας.

Kάπου στα μισά της ανάγνωσης, νιώθεις εγκλωβισμένος μέσα σε καρτ- ποστάλ: η ανάσα σου είναι βαριά, έχεις μια κάποια αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, αρχίζεις να κρυώνεις, κάτι σου λέει ότι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Συνεχίζεις όμως να κολυμπάς, γιατί απλά δε μπορείς να σταματήσεις. Συνεχίζεις να κολυμπάς, γιατί κάτι μέσα σου σε παρακινεί να φτάσεις στην αλήθεια, να δεις τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα και τα ακριβά φορέματα, τα όμορφα σώματα και τα ακριβά αυτοκίνητα. Συνεχίζεις να κολυμπάς, παρόλο που οι εύθυμες φωνές και τα δυνατά, χορτασμένα από ζωή γέλια γίνονται ένα βουητό μέσα στο κεφάλι σου, αρχή ημικρανίας. Συνεχίζεις να κολυμπάς ασθμαίνοντας, παρόλο που, όσο πλησιάζεις στον προορισμό σου, τη θέση του ήλιου παίρνει η βροχή και γίνεται όλο και πιο σαφές ότι αυτό που θα αντικρίσεις στο τέλος θα είναι η ψυχή σου, ο εαυτός σου χωρίς την ύλη, εσύ χωρίς τους άλλους. Η αλήθεια.

Δημοφιλείς αναρτήσεις