Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

The Arrival του Shaun Tan


The Arrival Shaun Tan book cover


Εκδόσεις Lothian Books

Εδώ και καιρό βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις και εικόνες της μεγαλύτερης πληθυσμιακής μετακίνησης από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσα κι αν ακούμε, όσες αναλύσεις κι αν διαβάζουμε, αυτό που εν τέλει συγκινεί περισσότερο και παρακινεί σε δράση (ακόμη και κυβερνήσεις, όπως φάνηκε) είναι οι εικόνες. Η δύναμη της εικόνας είναι απόλυτη. Μπορεί να διαβάσαμε για πνιγμούς χιλιάδων ανθρώπων, αλλά η εικόνα ενός νεκρού παιδιού, που μοιάζει να κοιμάται στα παράλια της Τουρκίας, είναι αυτή που συγκλόνισε όλο τον κόσμο για το δράμα των προσφύγων. Οι αναλύσεις και οι ειδήσεις μιλούν για νούμερα. Αναγκαστικά κάνουν μια στάση στο μυαλό και συνήθως εκεί μένουν. Η εικόνα μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Επιστρέφει τη συζήτηση εκεί όπου εξ αρχής θα έπρεπε να είχε εστιάσει: στο πρόσωπο.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

To Σπίτι του Γιώργου Μητά



Σελ.: 135
Εκδόσεις Κίχλη
Εξώφυλλλο:  «Σπίτι σε θάμνους»  του Paul Kichilov

«Αξιότιμε κύριε Βελισάρη, έχω τη χαρά να σας γνωστοποιήσω, δια της παρούσης ηλεκτρονικής επιστολής, την ευαρέσκειά μου για το διήγημα με τίτλο «Μια μέρα από τη ζωή του ποιητή Α.Χ.» που μου αποστείλατε. Αυτό σημαίνει ότι γίνεστε δεκτός. Το κείμενό σας υπήρξε επαρκές διαπιστευτήριο, ένα πολλά υποσχόμενο δείγμα γραφής, και σας δίνει την ευκαιρία να βρεθείτε σύντομα κοντά μας, με μόνη σκευή την πνευματική σας οξυδέρκεια και την ετοιμοπόλεμη φαντασία σας».

Η θαυμάσια νουβέλα του Μητά ξεκινάει με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι ο ήρωας, Νίκος Βελισάρης γίνεται δεκτός σ' έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό.  Έχοντας ήδη πετύχει στην πρώτη φάση του εν λόγω διαγωνισμού, ο διοργανωτής Δημήτριος Κάλφογλου, ενημερώνει τον Βελισάρη ότι θα έχει στη διάθεσή του επτά ημέρες, για να γράψει το διήγημα εκείνο που θα ξεχωρίσει από τα διηγήματα των υπόλοιπων διαγωνιζόμενων. Το πρώτο βραβείο θα είναι φυσικά η παράταση της παραμονής του νικητή στο «Σπίτι της Γραφής» για κάποιους μήνες, ώστε να μπορέσει απερίσπαστος να αφοσιωθεί στη γραφή.

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Κάτι παράξενο στο νου μου του Ορχάν Παμούκ | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Μετάφραση: Στέλλα Βρετού
Εκδόσεις Ωκεανίδα

Κυκλοφορία: 8/12/15



ΜΕΡΟΣ I

17 Ιουνίου 1982, ημέρα Πέμπτη

 



Συνήθως, πριν παντρέψεις τη μεγάλη κόρη, δεν παντρεύεις τη μικρή.
ΣΙΝΑΣΙ, Ο γάμος του ποιητή


Το ψέμα, όταν είναι να ειπωθεί, δεν μένει ανείπωτο, το αίμα, όταν είναι να χυθεί, χύνεται, το κορίτσι, όταν θέλει να το σκάσει, δεν μένει στο κονάκι.



Λαϊκό γνωμικό από το Μπέισεχιρ (Περιοχή Ιμρενλέρ)


Μεβλούτ και Ραγιχά


Η απαγωγή κοριτσιού είναι δύσκολη υπόθεση

Τα παρακάτω είναι μια ιστορία που αφορά τη ζωή και τα όνειρα του Μεβλούτ Καράτας, ενός πλανόδιου μικροπωλητή μποζά και γιαουρτιού. Ο Μεβλούτ γεννήθηκε το 1957, κάπου στη δυτικότερη άκρια της Ασίας, σ’ ένα φτωχικό χωριό στην κεντρική Ανατολία, απ’ όπου φαίνεται μακριά μια λίμνη γεμάτη ομίχλες. Στα δώδεκα χρόνια του ήρθε στην Ιστανμπούλ και από τότε ζούσε πάντα εδώ, στην πρωτεύουσα του κόσμου. Στα είκοσι πέντε του έκλεψε ένα κορίτσι από το χωριό του· σε κάτι παράξενο εξελίχτηκε αυτή η απαγωγή, που προσδιόρισε την υπόλοιπη ζωή του. Επέστρεψε στην Πόλη, παντρεύτηκε, απέκτησε δύο κορίτσια. Δούλευε ασταμάτητα, σε διάφορες δουλειές, έφτιαχνε γιαούρτι, παγωτό, πιλάφι, έγινε σερβιτόρος. Όμως, ποτέ δεν σταμάτησε να πουλάει μποζά, τα βράδια, στα σοκάκια της Ιστανμπούλ, και να κάνει παράξενα όνειρα.

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Tριλοβίτες του Βreece D’J Pancake



Προλεγόμενα-Μετάφραση: Γιάννης Παλαβός
Σελ.: 237
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Καλλιτεχνική επιμέλεια εξωφύλλου: Redoine Amzlan

«Ανοίγω την πόρτα του φορτηγού και πηδάω στο λιθόστρωτο. Κοιτάζω ξανά τον λόφο Κόμπανι, που στέκει κακόμοιρος και ανεμοδαρμένος. Πολύ παλιά δέσποζε επιβλητικός και τραχύς και πρόβαλλε σαν νησί μέσα απ’ τα νερά του Τέιζ. Για να λειανθούν οι πλαγιές του χρειάστηκαν ένα εκατομμύριο χρόνια και βάλε. Δεν έχω αφήσει γωνιά του που να μην ψάξω για τριλοβίτες. Σκέφτομαι ότι ο λόφος βρισκόταν ανέκαθεν στη θέση του και ότι εκεί θα μείνει για πάντα-ή τουλάχιστον για όσο με νοιάζει. Η ζέστη αχνίζει στον αέρα. Ένα σμήνος ψαρόνια πλέει στον ουρανό. Γεννήθηκα σ’ αυτά τα χώματα και δεν μου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό να τα εγκαταλείψω. Θυμάμαι πώς με κοίταζαν τα άψυχα μάτια του μπαμπά. Ήταν εντελώς ανέκφραστα. Το βλέμμα του μου στέρησε κάτι που δεν θα ξανάβρω ποτέ. Κλείνω την πόρτα και πάω προς την καφετέρια».

Δημοφιλείς αναρτήσεις