Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Covers by Proust & Kraken | Η Καρδερίνα

O art του blog, Θάνος Κακολύρης, εμπνέεται από τα βιβλία του blog
και δημιουργεί πρωτότυπα εξώφυλλα

605
Carel Fabritius
The Goldfinch, 1654
Mauritshuis, The HagueThe image is part of collection Mauritshuis, The Hague.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Τρεις Σκιές του Cyril Pedrosa



Μετάφραση: Γεωργία Τσάκωνα
Σελ.: 268
Εκδόσεις ΗΛίΒΑΤΟΝ

Θα φανταζόταν κανείς ότι το θέμα της απώλειας είναι πιο «διαχειρίσιμο» λογοτεχνικά σε ένα διήγημα ή σε ένα μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας διαθέτει στο οπλοστάσιό του πληθώρα λέξεων και εκφραστικών μέσων, για να αποτυπώσει τον πόνο, το πένθος και την ψυχολογία των ηρώων που έρχονται αντιμέτωποι με αυτήν. Πριν διαβάσω τις «Τρεις Σκιές» του Cyril Pedrosa, θα σας έλεγα ότι είναι αδύνατον η απώλεια -πολύ δε περισσότερο η απώλεια ενός παιδιού- να αποτελέσει με αξιώσεις το θέμα ενός graphic novel. Με τις «Τρεις Σκιές», ωστόσο, ο Pedrosa αποτυπώνει με ασπρόμαυρες εικόνες και με τρόπο μοναδικό και αισθητικά άρτιο τον πόνο, τη θλίψη, τον θάνατο, τον φόβο, αλλά και την αγάπη και τη ζωή, την τρέλα και τον αγώνα ενός άντρα και μιας γυναίκας να κρατηθούν απ’ όπου μπορούν και να πληρώσουν οποιοδήποτε τίμημα, για να σώσουν τον γιο τους. Η ιστορία είναι αληθινή.

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

The strange library του Haruki Murakami



Σελ.: 78
Εκδόσεις Harvill Secker
Σχεδιασμός: Suzanne Dean

«The library was even more hushed than usual. My new leather shoes clacked against the gray linoleum. Their hard, dry sound was unlike my normal footsteps. Every time I get new shoes, it takes me a while to get used to their noise. A woman I'd never seen before was sitting at the circulation desk, reading a thick book. It was extraordinarily wide. She looked as if she were reading the right-hand page with her right eye, and the left-hand page with her left.»
Μια μέρα, ένας μαθητής σταματάει σε μία βιβλιοθήκη, για να επιστρέψει κάποια βιβλία και να δανειστεί κάποια άλλα για ένα θέμα που ξαφνικά του μπήκε στο μυαλό: τη συλλογή φόρων την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας! Το πόσο φυσιολογικό είναι για ένα παιδί να θέλει να διαβάσει γι' αυτό το αφήνουμε στην άκρη, μιας και από την είσοδο του νεαρού πρωταγωνιστή στη βιβλιοθήκη εισερχόμαστε και εμείς στον μαγικό κόσμο του Μουρακάμι όπου όλα είναι ρεαλιστικά και όλα είναι ταυτόχρονα ονειρικά, όπου τα πάντα είναι πιθανά να συμβούν σε οποιονδήποτε, όσο συνηθισμένος κι αν (φαίνεται ότι) είναι.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Covers by Proust & Kraken | Οι Άθλιοι


© Θάνος Κακολύρης



 «Οι Άθλιοι γράφτηκαν για όλα τα έθνη. Δεν ξέρω αν θα διαβαστούν απ’ όλους, όμως εγώ για όλους τούς έγραψα. (...) Όπου ο άνθρωπος ζει αμόρφωτος και απελπισμένος, όπου η γυναίκα πουλάει το κορμί της για μια μπουκιά ψωμί, όπου το παιδί υποφέρει από αγραμματοσύνη κι από έλλειψη παιδείας, το βιβλίο των Αθλίων χτυπά την πόρτα φωνάζοντας δυνατά: - Ανοίξτε μου! Έρχομαι για σας! Στο σκοτεινό σημείο όπου βρίσκεται ο σημερινός πολιτισμός, ο άθλιος ονομάζεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ, που αγωνιά κάτω απ’όλα τα κλίματα και τα καθεστώτα, που στενάζει σ’ όλες τις γλώσσες» (Οι Άθλιοι, Victor Hugo, Α.Α.Λιβάνη).

Τα παραπάνω είναι τα λόγια του Victor Hugo για τους «Άθλιους». Αν ζούσε σήμερα, νομίζω ότι θα έλεγε τα ίδια. Νεκροί από τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Πνιγμένοι στη Μεσόγειο, επειδή προσπαθούν ν’ αποφύγουν τους ίδιους αυτούς τρομοκράτες. Μια Ευρώπη που φαίνεται να χάνει τον βηματισμό της (αν θεωρήσουμε οι πιο αισιόδοξοι ότι τον είχε βρει). Σ’ αυτές τις πραγματικά δύσκολες ώρες για την ήπειρό μας ας πενθήσει ο καθένας όπως επιθυμεί. Να μην υποκύψουμε όμως στον παραλογισμό, τον φόβο και τον σκοταδισμό. Και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να έχουμε συνεχώς στο νου μας την Ευρώπη και ό,τι αυτή πρεσβεύει διαχρονικά.

Το Proust & Kraken αφιερώνει το εξώφυλλο αυτό στη μνήμη αυτών που χάθηκαν στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου 2015.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Το τιμολόγιο του Jonas Karlsson | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Θάνος Κακολύρης

Κεφάλαιο 1


Το ποσό ήταν απίστευτο – 5.700.000 κορόνες· αδύνατον να το πάρω στα σοβαρά. Υπέθεσα πως θα ήταν κάποιο από εκείνα τα πλαστά τιμολόγια που ακούμε στην τηλεόραση και διαβάζουμε στις εφημερίδες. Αδίστακτες επιχειρήσεις που προσπαθούν να εξαπατήσουν ανθρώπους, συχνά ηλικιωμένους, και να τους φάνε τα λεφτά.

Ήταν, πάντως, πολύ καλοφτιαγμένο· όσο γι’ αυτό, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Το λογότυπο φαινόταν γνήσιο, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Δεν ήμουν απολύτως σίγουρος, γιατί δεν παίρνω και πολλή αλληλογραφία, εκτός από τους συνηθισμένους λογαριασμούς. Κι αυτός εδώ
σαν κάτι τέτοιο έμοιαζε. Εκτός από το ποσό, εννοείται. Κ.Π.Π. έλεγε με μεγάλα γράμματα, και το κομμάτι για τους όρους πληρωμής ήταν πολύ αληθοφανές. Το όλο πράγμα είχε έναν στεγνό, πραγματιστικό τόνο, ακριβώς σαν αυτόν που χρησιμοποιούν οι κανονικοί οργανισμοί.

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Η λέσχη των νέων πιανιστών / Το ποτάμι του Ketil Bjørnstad




Μετάφραση: Γιούλικα Σαμαρά / Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Σελ.: 439/491
Εκδόσεις Πόλις
Φωτογραφία & μακέτες εξωφύλλων: Mαρία Τσουμαχίδου

Mόνο ένας συγγραφέας, που είναι παράλληλα πιανίστας και συνθέτης, θα μπορούσε να γράψει τόσο μελωδικά βιβλία, όπως είναι «Η λέσχη των νέων πιανιστών» και «Το ποτάμι». Σας προτείνω, πριν αρχίσετε να διαβάζετε την παρουσίαση αυτή, να πάτε στο τέλος της ανάρτησης και να βάλετε ως υπόκρουση κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης κάποιο από τα μοναδικά κομμάτια κλασικής μουσικής, που παρελαύνουν στα βιβλία αυτά. Πάμε, λοιπόν, ένα όμορφο, μουσικό, λογοτεχνικό ταξίδι στο Όσλο της Νορβηγίας, στα τέλη της δεκαετίας του '60 μαζί με τον Άξελ, την Άνια, τη Ρεμπέκα, τη Μαργκρέτε Ιρένε και τον Φέρντιναντ, τα ταλαντούχα εκείνα παιδιά που ήθελαν με τη μουσική τους να κατακτήσουν τον κόσμο, να μάθουν τον εαυτό τους, να ερμηνεύσουν τα πράγματα και παράλληλα να ζήσουν, με κάποια από αυτά να τα καταφέρνουν και κάποια όχι.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Αόρατα Κορίτσια της Μανίνας Ζουμπουλάκη | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Θάνος Κακολύρης

Κυκλοφορία: 5/11/15

 

Κεφάλαιο 1

Μάριος


Τον συλλάβανε στην έξοδο του θεάτρου, αν μπορεί να το πει κανείς θέατρο το «Αλάμπρα»: όλος ο θίασος, όπως βγήκανε από την πρόβα, με τα κοστούμια οι περισσότεροι. Ο Μάριος ντυμένος Άλγκερνον Μονκρήφ, δηλαδή αντικαταστάτης του ηθοποιού που θα έπαιζε κανονικά τον Άλγκερνον αλλά δεν είχε εμφανιστεί καθόλου στην πρόβα – αυτόν τον είχανε συλλάβει στο Μπεζεστένι, την αγορά της Καισάρειας, το πρωί της ίδιας μέρας.

Ο Μάριος φορούσε γκρίζο κοστούμι με γιλέκο, άσπρο πουκάμισο και τα εγγλέζικα παπούτσια που είχε φέρει ο πατέρας του από την Κωνσταντινούπολη το χειμώνα. Ο πατέρας του, επειδή έπαιζε τον Τζον Ουώρθινγκ δηλαδή έναν άντρα τριάντα χρόνια νεότερό του, φορούσε κοστούμι σμόκιν.

«Επειδή είναι νέος φοράει σμόκιν;» είχε ρωτήσει ο Μάριος. «Όχι βέβαια. Επειδή είναι Εγγλέζος – και επειδή εγώ δεν είμαι νέος», απάντησε ο πατέρας του. Λαχάνιαζε όταν μιλούσε και πραγματικά δεν έδειχνε καθόλου νέος. Ο Μάριος τον φανταζόταν να ζαρώνει σιγά σιγά, να ξεθωριάζει, να τρέμει, να γίνεται γεροντάκι, τόσο που να μην μπορεί να ανεβεί στη σκηνή... κάποια μέρα, αλλά όχι άμεσα. Άμεσα, είχαν ένα έργο να στήσουνε, για τριάντα ή και εξήντα παραστάσεις. Στα βάθη της Ασίας...Άκουσε τον Τούρκο σερντάρ να φωνάζει «Αμελέ Ταμπουρλαρί!» και πάγωσε, έμεινε με το στόμα ανοιχτό, όρθιος στο χωματόδρομο σα να προσπαθούσε να μη χάσει έδαφος. Να κρατήσει τη θέση του.

Δημοφιλείς αναρτήσεις