Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Στην καρδιά της θάλασσας του Ναθάνιελ Φίλμπρικ



Μετάφραση: Kέλλυ Χονδροδήμα
Σελ.: 362
Εκδόσεις Ωκεανίδα

«Σαν γιγάντιο αρπακτικό πουλί, το φαλαινοθηρικό αρμένιζε τεμπέλικα προς τις δυτικές ακτές της Νότιας Αμερικής, κάνοντας ελιγμούς πάνω σε μια ζωντανή θάλασσα λαδιού. Γιατί αυτό ήταν ο Ειρηνικός το 1821: μια αχανής έκταση με “ζωντανές δεξαμενές” λαδιού – τους φυσητήρες. Το κυνήγι του φυσητήρα – της μεγαλύτερης φάλαινας με δόντια – δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έξι άντρες ξεκινούσαν από το πλοίο μέσα σε μια μικρή βάρκα, πλησίαζαν κωπηλατώντας τη λεία τους, την καμάκωναν κι ύστερα την τρυπούσαν μέχρι θανάτου με μια λόγχη. Το κήτος, βάρους εξήντα τόνων, μπορούσε να τσακίσει τη βάρκα μ’ ένα τίναγμα της ουράς του, ρίχνοντας τους άντρες στα παγωμένα νερά του ωκεανού – συχνά, μίλια μακριά από το πλοίο».

Η βύθιση του φαλαινοθηρικού Έσσεξ στις 20 Νοεμβρίου του 1820 από μία φάλαινα ήταν μία από τις πιο γνωστές θαλάσσιες τραγωδίες του 19ου αιώνα. Για την εποχή του, ήταν κάτι αντίστοιχο με το ναυάγιο του Τιτανικού, ενώ ενέπνευσε μεγάλους συγγραφείς, όπως τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο οποίος στο «Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ» χρησιμοποιεί μερικά από τα πιο μακάβρια στοιχεία της εν λόγω τραγωδίας, αλλά και τον Χέρμαν Μέλβιλ, που δανείζεται με τη σειρά του για το «Μόμπι-Ντικ» πολλά στοιχεία από τις γραπτές αφηγήσεις των επιζώντων του ναυαγίου του Έσσεξ, ιδίως προς το τέλος του αριστουργήματός του. Θα λέγαμε ότι το «Στην καρδιά της θάλασσας» συνεχίζει την ιστορία του Μόμπι-Ντικ, αφού αφηγείται την αληθινή ιστορία του φαλαινοθηρικού Έσσεξ, κυρίως μετά τον εμβολισμό του από μία φάλαινα-φυσητήρα, και την περιπέτεια των ανδρών του πληρώματος μέχρι τη σωτηρία κάποιων εξ αυτών από διερχόμενα πλοία, αφού είχαν ήδη ταξιδέψει με τις βάρκες τους πάνω από 4.500 ναυτικά μίλια στον Ειρηνικό. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, όταν γνωρίζει κανείς ότι η αληθινή αυτή ιστορία έχει εμπνεύσει έναν Μέλβιλ και έναν Πόε, να μην ανυπομονεί να τη διαβάσει;


Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Οι ψαράδες του Chigozie Obioma | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Redoine Amzlan

Κυκλοφορία: 22/10/15


Γίναµε ψαράδες όταν, την επόµενη εβδοµάδα, ο Ικένα ήρθε στο σπίτι από το σχολείο έτοιµος να εκραγεί από τη φρέσκια ιδέα. Ήταν τέλη Γενάρη, το θυµάµαι επειδή τα δέκατα τέταρτα γενέθλια του Μπότζα, που ήταν στις 18 Ιανουαρίου του 1996, τα είχαµε γιορτάσει εκείνο το Σαββατοκύριακο µε µια σπιτική τούρτα και αναψυκτικά στη θέση του βραδινού. Τα γενέθλιά του σηµατοδοτούσαν τον «µήνα του συνοµήλικου», µια περίοδο ενός µηνός κατά την οποία εξισωνόταν προσωρινά µε τον Ικένα, που είχε γεννηθεί στις 10 Φεβρουαρίου, έναν χρόνο πριν από κείνον. Ένας συµµαθητής του Ικένα, ο Σόλοµον, του είχε µιλήσει για τις χαρές του ψαρέµατος, αποκαλώντας το σπορ συναρπαστική εµπειρία, που επιπλέον ήταν και αποδοτική, αφού µπορούσες να πουλάς µερικά από τα ψάρια και να κερδίζεις ένα µικρό εισόδηµα. Ο Ικένα ξεσηκώθηκε ακόµα περισσότερο επειδή η ιδέα είχε εγείρει την πιθανότητα της αναβίωσης του Γιο-γιόδοντα, του ψαριού µας. Το ενυδρείο που βρισκόταν κάποτε δίπλα στην τηλεόραση είχε φιλοξενήσει ένα αφύσικα όµορφο ψάρι-δίσκο, ένα Symphysodon, κυριολεκτικά µια πανδαισία χρωµάτων – σε καφέ, βιολετί, µοβ, ακόµα κι ανοιχτό πράσινο. Ο πατέρας είχε ονοµάσει το ψάρι Γιογιόδοντα όταν ο Οµπέµπε, στην προσπάθειά του να προφέρει την ονοµασία του είδους του ψαριού, επινόησε µια λέξη που της έµοιαζε στον ήχο. Ο πατέρας αποµάκρυνε το ενυδρείο όταν ο Ικένα και ο Μπότζα, σε µια πονόψυχη απόπειρα να ελευθερώσουν το ψάρι από το «βρόµικο» νερό, άδειασαν το ενυδρείο και το ξαναγέµισαν µε καθαρό πόσιµο. Επιστρέφοντας αργότερα, διαπίστωσαν ότι το ψάρι δεν µπορούσε πια να κολυµπήσει πάνω από τα γυαλιστερά βότσαλα και τα κοράλλια.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Covers by Proust & Kraken | It's Getting Later all the Time

O art του blog, Θάνος Κακολύρης, εμπνέεται από τα βιβλία του blog
και δημιουργεί πρωτότυπα εξώφυλλα

Φωτογραφία: Luke Partridge

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου του Gaston Leroux



Mετάφραση: Βαγγέλης Γιαννίσης
Σελ. 305
Εκδόσεις Διόπτρα
Φωτογραφία εξωφύλλου: Lyn Randle/Trevillion Images

«Είμαι βαθιά συγκινημένος που επιτέλους ξεκινώ την αφήγηση των απίστευτων περιπετειών του Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ. Έως σήμερα, ο ίδιος είχε τόσο σθεναρά αντιταχθεί στην εξιστόρησή τους, που πίστευα ότι δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να δημοσιεύσω την πιο παράξενη αστυνομική ιστορία των τελευταίων δεκαπέντε ετών: θεωρούσα, έτσι, σχεδόν δεδομένο ότι η κοινή γνώμη δεν θα μάθαινε ποτέ ολόκληρη την αλήθεια της περίφημης υπόθεσης, γνωστής και ως Το Κίτρινο Δωμάτιο, μιας υπόθεσης που είχε ως επακόλουθο πολλά μυστηριώδη, σκληρά και συγκλονιστικά δράματα με τα οποία ο φίλος μου αναμείχθηκε εξίσου.»
Μπορεί ο συγγραφέας του βιβλίου να είναι ευρύτερα γνωστός λόγω του βιβλίου του «Το φάντασμα της όπερας», το «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου», ωστόσο, αποτελεί ένα από τα κορυφαία και κλασικά μυθιστορήματα μυστηρίου της κατηγορίας «κλειδωμένου δωματίου» (locked-room mystery), το οποίο γράφτηκε το 1907. Πριν μιλήσουμε, όμως, για το βιβλίο, ας πούμε δυο λόγια για την κατηγορία αυτή της αστυνομικής λογοτεχνίας που έχει φανατικούς οπαδούς, λόγω κυρίως του ότι προκαλεί τον αναγνώστη να ανακαλύψει τί έχει συμβεί.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Ιωάννα Μπουραζοπούλου | Συνέντευξη


Φωτογραφία: Γιώργος Μαυρόπουλος


Από πού εμπνευστήκατε τον «Δράκο της Πρέσπας» και ειδικότερα το πρώτο μέρος της τριλογίας αυτής, την «Κοιλάδα της λάσπης»; Από πού αντλείτε έμπνευση για τα βιβλία σας;

«Ο Δράκος της Πρέσπας» είναι ένα παραμύθι για σύνορα και όρια κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Μια λίμνη ενώνει χωρίζοντας και χωρίζει ενώνοντας τρεις μικρές χώρες, οι κάτοικοι των οποίων βασανίζονται από την ίδια εσωτερική αντίφαση που καλούνται να υπερασπιστούν. Αν αυτό δεν είναι «δράκος», τότε τι είναι; Η κοινωνική μεταβολή που συντελείται τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της ευρωπαϊκής κρίσης, της διεθνούς πολιτικής κρίσης και της προσφυγικής κρίσης, που αυτή προκάλεσε, δοκιμάζει τις αντοχές των συνόρων, εσωτερικών και εξωτερικών, υπαρξιακών και γεωγραφικών. Τις ίδιες αντοχές πραγματεύεται και το βιβλίο, τη σκοπιμότητα των ορίων, το πώς καθορίζουν τον τρόπο σκέψης μας, χωρίζοντας τους δικούς από τους ξένους, το αποδεκτό από το απαράδεκτο, το οικείο από το απειλητικό, το πόσο αυθόρμητοι ή επιβεβλημένοι είναι όλοι οι παραπάνω διαχωρισμοί, το πού τελειώνει η πεποίθηση και πού αρχίζει η ψευδαίσθηση, αλλά και το πόσες άδηλες συνοριακές γραμμές χαράσσονται πίσω από μια θεσμοθετημένη. Με λίγα λόγια, έμπνευση μου προσφέρει η πραγματικότητα, όπως εγώ την έχω αφομοιώσει.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Τhe Silence of the Sea της Yrsa Sigurdardottir



Μετάφραση από τα Ισλανδικά: Victoria Cribb
Σελ. 388
Eκδόσεις Hodder

«Brynjar hugged his jacket tighter around him, thinking longingly of his warm hut and wondering what on earth he was doing out here. It just went to show how dull his job was that he should jump at any chance of a diversion, even if it meant having to endure the biting wind. As usual at this late hour the port he was supposed to be keeping an eye on was deserted, and it suddenly struck him that he didn’t know it any other way. He avoided its daytime bustle, preferring it like this – black sea, unmanned ships – as if seeing how it came to life when he wasn’t there brought home to him his own insignificance”.

Με τον καταιγισμό των σκανδιναβικών/νορδικών αστυνομικών μυθιστορημάτων τα τελευταία χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να ενθουσιαστεί κανείς με κάποιο από αυτά. Πολλοί είναι οι μέτριοι συγγραφείς με γλώσσα τουλάχιστον πρωτάρη σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής, ενώ άλλοι πάλι γράφουν σενάρια και όχι βιβλία, προφανώς στοχεύοντας στη μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.

Δημοφιλείς αναρτήσεις