Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες



Nobel Λογοτεχνίας
Μετάφραση: Κλαίτη Σωτηριάδου – Μπαράχας
Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη
Σελ.: 101

«Τη μέρα που επρόκειτο να τoν σκοτώσουν, ο Σαντιάγο Νασάρ σηκώθηκε στις πεντέμιση το πρωί, για να περιμένει το πλοίο που θα’φερνε τον επίσκοπο. Είχε ονειρευτεί πως διέσχιζε ένα δάσος από φραγκοσυκιές, όπου ψιλόβρεχε και, για μια στιγμή, ήταν ευτυχισμένος μες στ’ όνειρό του».

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Πρόγευμα στο «Τίφφανυς» του Τρούμαν Καπότε

Μετάφραση: Aνδρέας Αποστολίδης
Εκδόσεις Πατάκη
Σελ.: 132
Mακέτα εξωφύλλου:  Δημήτρης Αρβανίτης

«ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΕΛΚΟΥΝ τα μέρη όπου έζησα, τα σπίτια και οι γειτονιές τους. Για παράδειγμα, εκείνο το τούβλινο κτίριο στην Ανατολική Εβδομηκοστή οδό, όπου έπιασα το πρώτο μου διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη στις αρχές του πολέμου.»

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για μένα. Με έλκουν τα μέρη και τα σπίτια που έζησα. Με έλκουν σε τέτοιο σημείο, που κάποιες φορές θα περπατήσω μπροστά απ’ αυτά αναρωτώμενος ποιοι κατοικούν και πως να είναι οι ζωές τους. Η εναρκτήρια λοιπόν πρόταση ήταν ιδανική, για να με παρασύρει σ’ ένα ταξίδι 132 σελίδων στη μαγική Νέα Υόρκη, τη μαγική δεκαετία του 60. Τη δεκαετία που όλα ήταν πιθανά σε μία πόλη που υποσχόταν ότι όλα τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. 


Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Μπαρακούντα του Χρήστου Τσιόλκα


Mετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Εκδόσεις Ωκεανίδα
Σελ. 584
Μακέτα εξωφύλλου: Νατάσσα Πάντου
Φωτογραφία εξωφύλλου: iStock. By Getty Images

Όταν η βροχή αρχίζει να χύνεται από εκείνα τα λευκά σαν χτυπημένο ασπράδι σύννεφα που φαντάζουν πάρα πολύ ντελικάτα για να ΄χουν εμφανιστεί μετά από τέτοιον κατακλυσμό, παγώνω. Οι βαριές σταγόνες αφρίζουν πέφτοντας με δύναμη πάνω στο ξερό γρασίδι. Έχω την αίσθηση ότι κάπως έτσι πρέπει ν’ ακούγεται κι ένας λάκκος με φίδια. Και ξαφνικά η βροχή πέφτει σαν καταρράχτης, παρότι ο ουρανός είναι ακόμα γαλανός, κι ο ήλιος λάμπει ακόμα

Πολλές οι συγγραφικές εμμονές του Τσιόλκα, πολλά τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται και μάλιστα με μαεστρία. Η γλώσσα του σκληρή, ρεαλιστική, που σε παρασύρει άλλοτε σαν ένα ήπιο ζεστό ρευματάκι (με τη βοήθεια της αποστασιοποιημένης τριτοπρόσωπης αφήγησης), άλλοτε σαν δίνη που σε στροβιλίζει στα τρίσβαθα του είναι σου (χρησιμοποιώντας την πιο προσωπική και ζωντανή πρωτοπρόσωπη αφήγηση), αφού δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε αγγίξει αναγνωστικά κάποια από τις εμμονές του: οικογένεια, φιλία, έθνος, πρωταθλητισμός, ρατσισμός, ταξικές διαφορές, ντροπή, bullying, σεξουαλική ταυτότητα,  πατρότητα και κυρίως η ζωή ως μία ακολουθία επιτυχιών και αποτυχιών.

Δημοφιλείς αναρτήσεις