Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Το σπίτι του τεμένους του Kader Abdolah

Μετάφραση: Γιάννης Ιωαννίδης
Εκδόσεις Καστανιώτη
Σελ. 432
Εξώφυλλο: Μartin Kers/Dutch Image

«ΑΛΕΦ ΛΑΜ ΜΙΜ. Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα σπίτι, ένα παλιό σπίτι, που το έλεγαν “Σπίτι του τεμένους”. Ήταν μεγάλο σπίτι, με τριάντα πέντε κάμαρες. Για αιώνες έμεναν εκεί συγγενικές οικογένειες που υπηρετούσαν το τέμενος. Όλες οι κάμαρες είχαν μια αποστολή κι ένα ταιριαστό όνομα, όπως η κάμαρα του θόλου, η κάμαρα του οπίου, η κάμαρα των παραμυθιών, η κάμαρα των χαλιών, η κάμαρα των αρρώστων, η κάμαρα της γιαγιάς, η βιβλιοθήκη και η κάμαρα της κουρούνας

Όταν τέλειωσα το μαγικό αυτό βιβλίο, αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που μ’ έκανε να το λατρέψω και να θέλω να το ξαναδιαβάσω αμέσως.

Εκτός από τους χαρακτήρες, εκτός απ' την πλοκή που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του σύγχρονου Ιράν [από την πτώση του σάχη, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί μέχρι την επιστροφή του  Αγιατολάχ Χομεϊνί από το Παρίσι και την εγκαθίδρυση του σκοταδισμού των αγιατολάδων], αυτό που τελικά με μάγεψε ήταν η αίσθηση του παραμυθιού, η χωρίς φιοριτούρες γλώσσα, η σιγουριά του συγγραφέα που ψυθιρίζει στο αυτί του αναγνώστη κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ότι έχει μια καλή ιστορία να πει και θα την πει όπως πρέπει: σαν παραμύθι.

Δημοφιλείς αναρτήσεις