Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη του Laurent Mauvignier

Μετάφραση & Eπίμετρο: Σπύρος Γιανναράς
Εκδόσεις Άγρα
Μακέτα Εξωφύλλου: Γιώργος Χατζημιχάλης
Σελ. 74

«Είναι απαράδεκτο να πεθαίνει κανείς για μερικά κουτάκια μπίρας».

Λέγεται ότι αυτά ήταν τα λόγια του εισαγγελέα, όταν άσκησε ποινική δίωξη κατά των τεσσάρων ανδρών της ασφάλειας ενός καταστήματος της Carrefour στην περιοχή Παρ Ντιε της Λυών για «απρόκλητη σωματική βία με συνέπεια τον ακούσιο θάνατο του θύματος». Τι είχε συμβεί;

Ένα απόγευμα της 28ης Δεκεμβρίου 2009, ένας 25χρονος Γάλλος με καταγωγή από τη Μαρτινίκα, ο Μικαέλ Μπλαίζ, συλλαμβάνεται στο εν λόγω κατάστημα της Carrefour από τους άνδρες της ασφάλειας κλέβοντας κουτάκια μπίρας. Η ασφάλεια οδηγεί τον νεαρό σε έναν απομονωμένο χώρο εντός του καταστήματος, όπου λίγη ώρα αργότερα βρίσκει τραγικό θάνατο «από μηχανική ασφυξία λόγω συμπίεσης του θωρακικού κλωβού και απόφραξης των ανώτερων αεροφόρων οδών». Η ασφάλεια του καταστήματος έδειρε τον νεαρό μέχρι θανάτου. Ο εισαγγελέας δήλωσε σοκαρισμένος από την πρωτοφανή αγριότητα του βίντεο, που κατέγραφε τα πάντα από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης του καταστήματος. Το συμβάν πέρασε στα ψιλά της ειδησεογραφίας έως ότου αντικαταστάθηκε από κάτι πιο επίκαιρο.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Στο τέλος της γης του Νταβίντ Γκρόσμαν

Μετάφραση: Λουίζα Μιζάν
Εκδόσεις Καστανιώτη
Σελ: 752
Eξώφυλλο: Αντώνης Αγγελάκης

Πώς ένας συγγραφέας συνεχίζει να αφηγείται την ιστορία του, όταν εφτά μέρες πριν έχει χάσει το παιδί του;

Πως εξακολουθεί να γράφει, όταν η ίδια η ιστορία που διηγείται έχει ως στόχο να ξορκίσει το κακό, ν’ ακυρώσει το αναπόφευκτο, να σώσει το γιο του, χωρίς  στο τέλος να το καταφέρνει;

Μια μάνα/ηρωΐδα βιβλίου φτάνει στο τέλος της γης, για να μην είναι στο σπίτι, όταν θα της φέρουν οι στρατιώτες το μαντάτο του θανάτου του γιου της στο μέτωπο, και ένας πατέρας/συγγραφέας, που γράφει την ιστορία του, για να προστατεύσει -κατά κάποιον τρόπο- τον γιο του Ούρι από τον θάνατο, φτάνοντας στο τέλος της δικής του γης και παραδίδοντάς μας ένα μεγαλειώδες έργο, ήδη κλασικό, και μια ηρωΐδα, την Όρα, που γι’ αυτήν είπε ο Paul Auster ότι «Ο Φλομπέρ δημιούργησε την Έμμα, ο Τολστόι την Άννα και τώρα ο Γκρόσμαν μάς δίνει την Όρα, τόσο αληθινή και ζωντανή όσο κανένας άλλος χαρακτήρας στη σύγχρονη πεζογραφία.» Μόνο όταν κανείς ολοκληρώσει αυτό το βαθιά ανθρώπινο και αντιπολεμικό αριστούργημα καταλαβαίνει ότι ο Auster έχει απόλυτο δίκιο.

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Aστερισμός Ζωτικών Φαινομένων του Anthony Marra

Mετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις Ίκαρος
Σελ. 486

Σχεδιασμός-Εικονογράφηση εξωφύλλου:
Χρήστος Κούρτογλου – Indivisuals Collective

«ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ έκαψαν το σπίτι της και της πήραν τον πατέρα, η Χαβάα ονειρεύτηκε θαλάσσιες ανεμώνες».

Στην παραπάνω εναρκτήρια πρόταση του αριστουργήματος του Marra εμπεριέχεται όλο το βιβλίο: η φρίκη του (εμφυλίου) πολέμου και η ομορφιά της ζωής, το όνειρο και η αισιοδοξία που προσπαθούν κάτω από τις πιο απάνθρωπες συνθήκες να ξεφυτρώσουν. Και το καταφέρνουν. Στο τέλος, αυτό που μένει στη θύμηση και στην καρδιά είναι οι θαλάσσιες ανεμώνες: το όμορφο, η ζωή, η χαρά, η ελπίδα, το πρόσωπο που το όνομά του και μόνο σε κάνει να στροβιλίζεσαι από ευτυχία.

Έχοντας διαβάσει πολλές κριτικές (από καλές έως αποθεωτικές) για το εν λόγω βιβλίο, ήμουν αρκετά επιφυλακτικός. Το είχα στη βιβλιοθήκη μου για καιρό ως  «must - read» και απλώς περίμενε κι αυτό τη σειρά του, για να διαβαστεί δίπλα σε πολλά άλλα βιβλία. Το ξεκίνησα πριν λίγες μέρες. Διαβάζοντας χθες την τελευταία σελίδα, έμεινα άφωνος.

Δημοφιλείς αναρτήσεις