Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

The Arrival του Shaun Tan


The Arrival Shaun Tan book cover


Εκδόσεις Lothian Books

Εδώ και καιρό βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις και εικόνες της μεγαλύτερης πληθυσμιακής μετακίνησης από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσα κι αν ακούμε, όσες αναλύσεις κι αν διαβάζουμε, αυτό που εν τέλει συγκινεί περισσότερο και παρακινεί σε δράση (ακόμη και κυβερνήσεις, όπως φάνηκε) είναι οι εικόνες. Η δύναμη της εικόνας είναι απόλυτη. Μπορεί να διαβάσαμε για πνιγμούς χιλιάδων ανθρώπων, αλλά η εικόνα ενός νεκρού παιδιού, που μοιάζει να κοιμάται στα παράλια της Τουρκίας, είναι αυτή που συγκλόνισε όλο τον κόσμο για το δράμα των προσφύγων. Οι αναλύσεις και οι ειδήσεις μιλούν για νούμερα. Αναγκαστικά κάνουν μια στάση στο μυαλό και συνήθως εκεί μένουν. Η εικόνα μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Επιστρέφει τη συζήτηση εκεί όπου εξ αρχής θα έπρεπε να είχε εστιάσει: στο πρόσωπο.

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

To Σπίτι του Γιώργου Μητά



Σελ.: 135
Εκδόσεις Κίχλη
Εξώφυλλλο:  «Σπίτι σε θάμνους»  του Paul Kichilov

«Αξιότιμε κύριε Βελισάρη, έχω τη χαρά να σας γνωστοποιήσω, δια της παρούσης ηλεκτρονικής επιστολής, την ευαρέσκειά μου για το διήγημα με τίτλο «Μια μέρα από τη ζωή του ποιητή Α.Χ.» που μου αποστείλατε. Αυτό σημαίνει ότι γίνεστε δεκτός. Το κείμενό σας υπήρξε επαρκές διαπιστευτήριο, ένα πολλά υποσχόμενο δείγμα γραφής, και σας δίνει την ευκαιρία να βρεθείτε σύντομα κοντά μας, με μόνη σκευή την πνευματική σας οξυδέρκεια και την ετοιμοπόλεμη φαντασία σας».

Η θαυμάσια νουβέλα του Μητά ξεκινάει με ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι ο ήρωας, Νίκος Βελισάρης γίνεται δεκτός σ' έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό.  Έχοντας ήδη πετύχει στην πρώτη φάση του εν λόγω διαγωνισμού, ο διοργανωτής Δημήτριος Κάλφογλου, ενημερώνει τον Βελισάρη ότι θα έχει στη διάθεσή του επτά ημέρες, για να γράψει το διήγημα εκείνο που θα ξεχωρίσει από τα διηγήματα των υπόλοιπων διαγωνιζόμενων. Το πρώτο βραβείο θα είναι φυσικά η παράταση της παραμονής του νικητή στο «Σπίτι της Γραφής» για κάποιους μήνες, ώστε να μπορέσει απερίσπαστος να αφοσιωθεί στη γραφή.

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Κάτι παράξενο στο νου μου του Ορχάν Παμούκ | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Μετάφραση: Στέλλα Βρετού
Εκδόσεις Ωκεανίδα

Κυκλοφορία: 8/12/15



ΜΕΡΟΣ I

17 Ιουνίου 1982, ημέρα Πέμπτη

 



Συνήθως, πριν παντρέψεις τη μεγάλη κόρη, δεν παντρεύεις τη μικρή.
ΣΙΝΑΣΙ, Ο γάμος του ποιητή


Το ψέμα, όταν είναι να ειπωθεί, δεν μένει ανείπωτο, το αίμα, όταν είναι να χυθεί, χύνεται, το κορίτσι, όταν θέλει να το σκάσει, δεν μένει στο κονάκι.



Λαϊκό γνωμικό από το Μπέισεχιρ (Περιοχή Ιμρενλέρ)


Μεβλούτ και Ραγιχά


Η απαγωγή κοριτσιού είναι δύσκολη υπόθεση

Τα παρακάτω είναι μια ιστορία που αφορά τη ζωή και τα όνειρα του Μεβλούτ Καράτας, ενός πλανόδιου μικροπωλητή μποζά και γιαουρτιού. Ο Μεβλούτ γεννήθηκε το 1957, κάπου στη δυτικότερη άκρια της Ασίας, σ’ ένα φτωχικό χωριό στην κεντρική Ανατολία, απ’ όπου φαίνεται μακριά μια λίμνη γεμάτη ομίχλες. Στα δώδεκα χρόνια του ήρθε στην Ιστανμπούλ και από τότε ζούσε πάντα εδώ, στην πρωτεύουσα του κόσμου. Στα είκοσι πέντε του έκλεψε ένα κορίτσι από το χωριό του· σε κάτι παράξενο εξελίχτηκε αυτή η απαγωγή, που προσδιόρισε την υπόλοιπη ζωή του. Επέστρεψε στην Πόλη, παντρεύτηκε, απέκτησε δύο κορίτσια. Δούλευε ασταμάτητα, σε διάφορες δουλειές, έφτιαχνε γιαούρτι, παγωτό, πιλάφι, έγινε σερβιτόρος. Όμως, ποτέ δεν σταμάτησε να πουλάει μποζά, τα βράδια, στα σοκάκια της Ιστανμπούλ, και να κάνει παράξενα όνειρα.

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Tριλοβίτες του Βreece D’J Pancake



Προλεγόμενα-Μετάφραση: Γιάννης Παλαβός
Σελ.: 237
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Καλλιτεχνική επιμέλεια εξωφύλλου: Redoine Amzlan

«Ανοίγω την πόρτα του φορτηγού και πηδάω στο λιθόστρωτο. Κοιτάζω ξανά τον λόφο Κόμπανι, που στέκει κακόμοιρος και ανεμοδαρμένος. Πολύ παλιά δέσποζε επιβλητικός και τραχύς και πρόβαλλε σαν νησί μέσα απ’ τα νερά του Τέιζ. Για να λειανθούν οι πλαγιές του χρειάστηκαν ένα εκατομμύριο χρόνια και βάλε. Δεν έχω αφήσει γωνιά του που να μην ψάξω για τριλοβίτες. Σκέφτομαι ότι ο λόφος βρισκόταν ανέκαθεν στη θέση του και ότι εκεί θα μείνει για πάντα-ή τουλάχιστον για όσο με νοιάζει. Η ζέστη αχνίζει στον αέρα. Ένα σμήνος ψαρόνια πλέει στον ουρανό. Γεννήθηκα σ’ αυτά τα χώματα και δεν μου πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό να τα εγκαταλείψω. Θυμάμαι πώς με κοίταζαν τα άψυχα μάτια του μπαμπά. Ήταν εντελώς ανέκφραστα. Το βλέμμα του μου στέρησε κάτι που δεν θα ξανάβρω ποτέ. Κλείνω την πόρτα και πάω προς την καφετέρια».

Τρίτη, 24 Νοεμβρίου 2015

Covers by Proust & Kraken | Η Καρδερίνα

O art του blog, Θάνος Κακολύρης, εμπνέεται από τα βιβλία του blog
και δημιουργεί πρωτότυπα εξώφυλλα

605
Carel Fabritius
The Goldfinch, 1654
Mauritshuis, The HagueThe image is part of collection Mauritshuis, The Hague.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Τρεις Σκιές του Cyril Pedrosa



Μετάφραση: Γεωργία Τσάκωνα
Σελ.: 268
Εκδόσεις ΗΛίΒΑΤΟΝ

Θα φανταζόταν κανείς ότι το θέμα της απώλειας είναι πιο «διαχειρίσιμο» λογοτεχνικά σε ένα διήγημα ή σε ένα μυθιστόρημα. Ο συγγραφέας διαθέτει στο οπλοστάσιό του πληθώρα λέξεων και εκφραστικών μέσων, για να αποτυπώσει τον πόνο, το πένθος και την ψυχολογία των ηρώων που έρχονται αντιμέτωποι με αυτήν. Πριν διαβάσω τις «Τρεις Σκιές» του Cyril Pedrosa, θα σας έλεγα ότι είναι αδύνατον η απώλεια -πολύ δε περισσότερο η απώλεια ενός παιδιού- να αποτελέσει με αξιώσεις το θέμα ενός graphic novel. Με τις «Τρεις Σκιές», ωστόσο, ο Pedrosa αποτυπώνει με ασπρόμαυρες εικόνες και με τρόπο μοναδικό και αισθητικά άρτιο τον πόνο, τη θλίψη, τον θάνατο, τον φόβο, αλλά και την αγάπη και τη ζωή, την τρέλα και τον αγώνα ενός άντρα και μιας γυναίκας να κρατηθούν απ’ όπου μπορούν και να πληρώσουν οποιοδήποτε τίμημα, για να σώσουν τον γιο τους. Η ιστορία είναι αληθινή.

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

The strange library του Haruki Murakami



Σελ.: 78
Εκδόσεις Harvill Secker
Σχεδιασμός: Suzanne Dean

«The library was even more hushed than usual. My new leather shoes clacked against the gray linoleum. Their hard, dry sound was unlike my normal footsteps. Every time I get new shoes, it takes me a while to get used to their noise. A woman I'd never seen before was sitting at the circulation desk, reading a thick book. It was extraordinarily wide. She looked as if she were reading the right-hand page with her right eye, and the left-hand page with her left.»
Μια μέρα, ένας μαθητής σταματάει σε μία βιβλιοθήκη, για να επιστρέψει κάποια βιβλία και να δανειστεί κάποια άλλα για ένα θέμα που ξαφνικά του μπήκε στο μυαλό: τη συλλογή φόρων την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας! Το πόσο φυσιολογικό είναι για ένα παιδί να θέλει να διαβάσει γι' αυτό το αφήνουμε στην άκρη, μιας και από την είσοδο του νεαρού πρωταγωνιστή στη βιβλιοθήκη εισερχόμαστε και εμείς στον μαγικό κόσμο του Μουρακάμι όπου όλα είναι ρεαλιστικά και όλα είναι ταυτόχρονα ονειρικά, όπου τα πάντα είναι πιθανά να συμβούν σε οποιονδήποτε, όσο συνηθισμένος κι αν (φαίνεται ότι) είναι.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Covers by Proust & Kraken | Οι Άθλιοι


© Θάνος Κακολύρης



 «Οι Άθλιοι γράφτηκαν για όλα τα έθνη. Δεν ξέρω αν θα διαβαστούν απ’ όλους, όμως εγώ για όλους τούς έγραψα. (...) Όπου ο άνθρωπος ζει αμόρφωτος και απελπισμένος, όπου η γυναίκα πουλάει το κορμί της για μια μπουκιά ψωμί, όπου το παιδί υποφέρει από αγραμματοσύνη κι από έλλειψη παιδείας, το βιβλίο των Αθλίων χτυπά την πόρτα φωνάζοντας δυνατά: - Ανοίξτε μου! Έρχομαι για σας! Στο σκοτεινό σημείο όπου βρίσκεται ο σημερινός πολιτισμός, ο άθλιος ονομάζεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ, που αγωνιά κάτω απ’όλα τα κλίματα και τα καθεστώτα, που στενάζει σ’ όλες τις γλώσσες» (Οι Άθλιοι, Victor Hugo, Α.Α.Λιβάνη).

Τα παραπάνω είναι τα λόγια του Victor Hugo για τους «Άθλιους». Αν ζούσε σήμερα, νομίζω ότι θα έλεγε τα ίδια. Νεκροί από τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι. Πνιγμένοι στη Μεσόγειο, επειδή προσπαθούν ν’ αποφύγουν τους ίδιους αυτούς τρομοκράτες. Μια Ευρώπη που φαίνεται να χάνει τον βηματισμό της (αν θεωρήσουμε οι πιο αισιόδοξοι ότι τον είχε βρει). Σ’ αυτές τις πραγματικά δύσκολες ώρες για την ήπειρό μας ας πενθήσει ο καθένας όπως επιθυμεί. Να μην υποκύψουμε όμως στον παραλογισμό, τον φόβο και τον σκοταδισμό. Και ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να έχουμε συνεχώς στο νου μας την Ευρώπη και ό,τι αυτή πρεσβεύει διαχρονικά.

Το Proust & Kraken αφιερώνει το εξώφυλλο αυτό στη μνήμη αυτών που χάθηκαν στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου 2015.

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Το τιμολόγιο του Jonas Karlsson | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Θάνος Κακολύρης

Κεφάλαιο 1


Το ποσό ήταν απίστευτο – 5.700.000 κορόνες· αδύνατον να το πάρω στα σοβαρά. Υπέθεσα πως θα ήταν κάποιο από εκείνα τα πλαστά τιμολόγια που ακούμε στην τηλεόραση και διαβάζουμε στις εφημερίδες. Αδίστακτες επιχειρήσεις που προσπαθούν να εξαπατήσουν ανθρώπους, συχνά ηλικιωμένους, και να τους φάνε τα λεφτά.

Ήταν, πάντως, πολύ καλοφτιαγμένο· όσο γι’ αυτό, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Το λογότυπο φαινόταν γνήσιο, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Δεν ήμουν απολύτως σίγουρος, γιατί δεν παίρνω και πολλή αλληλογραφία, εκτός από τους συνηθισμένους λογαριασμούς. Κι αυτός εδώ
σαν κάτι τέτοιο έμοιαζε. Εκτός από το ποσό, εννοείται. Κ.Π.Π. έλεγε με μεγάλα γράμματα, και το κομμάτι για τους όρους πληρωμής ήταν πολύ αληθοφανές. Το όλο πράγμα είχε έναν στεγνό, πραγματιστικό τόνο, ακριβώς σαν αυτόν που χρησιμοποιούν οι κανονικοί οργανισμοί.

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Η λέσχη των νέων πιανιστών / Το ποτάμι του Ketil Bjørnstad




Μετάφραση: Γιούλικα Σαμαρά / Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Σελ.: 439/491
Εκδόσεις Πόλις
Φωτογραφία & μακέτες εξωφύλλων: Mαρία Τσουμαχίδου

Mόνο ένας συγγραφέας, που είναι παράλληλα πιανίστας και συνθέτης, θα μπορούσε να γράψει τόσο μελωδικά βιβλία, όπως είναι «Η λέσχη των νέων πιανιστών» και «Το ποτάμι». Σας προτείνω, πριν αρχίσετε να διαβάζετε την παρουσίαση αυτή, να πάτε στο τέλος της ανάρτησης και να βάλετε ως υπόκρουση κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης κάποιο από τα μοναδικά κομμάτια κλασικής μουσικής, που παρελαύνουν στα βιβλία αυτά. Πάμε, λοιπόν, ένα όμορφο, μουσικό, λογοτεχνικό ταξίδι στο Όσλο της Νορβηγίας, στα τέλη της δεκαετίας του '60 μαζί με τον Άξελ, την Άνια, τη Ρεμπέκα, τη Μαργκρέτε Ιρένε και τον Φέρντιναντ, τα ταλαντούχα εκείνα παιδιά που ήθελαν με τη μουσική τους να κατακτήσουν τον κόσμο, να μάθουν τον εαυτό τους, να ερμηνεύσουν τα πράγματα και παράλληλα να ζήσουν, με κάποια από αυτά να τα καταφέρνουν και κάποια όχι.

Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2015

Αόρατα Κορίτσια της Μανίνας Ζουμπουλάκη | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Θάνος Κακολύρης

Κυκλοφορία: 5/11/15

 

Κεφάλαιο 1

Μάριος


Τον συλλάβανε στην έξοδο του θεάτρου, αν μπορεί να το πει κανείς θέατρο το «Αλάμπρα»: όλος ο θίασος, όπως βγήκανε από την πρόβα, με τα κοστούμια οι περισσότεροι. Ο Μάριος ντυμένος Άλγκερνον Μονκρήφ, δηλαδή αντικαταστάτης του ηθοποιού που θα έπαιζε κανονικά τον Άλγκερνον αλλά δεν είχε εμφανιστεί καθόλου στην πρόβα – αυτόν τον είχανε συλλάβει στο Μπεζεστένι, την αγορά της Καισάρειας, το πρωί της ίδιας μέρας.

Ο Μάριος φορούσε γκρίζο κοστούμι με γιλέκο, άσπρο πουκάμισο και τα εγγλέζικα παπούτσια που είχε φέρει ο πατέρας του από την Κωνσταντινούπολη το χειμώνα. Ο πατέρας του, επειδή έπαιζε τον Τζον Ουώρθινγκ δηλαδή έναν άντρα τριάντα χρόνια νεότερό του, φορούσε κοστούμι σμόκιν.

«Επειδή είναι νέος φοράει σμόκιν;» είχε ρωτήσει ο Μάριος. «Όχι βέβαια. Επειδή είναι Εγγλέζος – και επειδή εγώ δεν είμαι νέος», απάντησε ο πατέρας του. Λαχάνιαζε όταν μιλούσε και πραγματικά δεν έδειχνε καθόλου νέος. Ο Μάριος τον φανταζόταν να ζαρώνει σιγά σιγά, να ξεθωριάζει, να τρέμει, να γίνεται γεροντάκι, τόσο που να μην μπορεί να ανεβεί στη σκηνή... κάποια μέρα, αλλά όχι άμεσα. Άμεσα, είχαν ένα έργο να στήσουνε, για τριάντα ή και εξήντα παραστάσεις. Στα βάθη της Ασίας...Άκουσε τον Τούρκο σερντάρ να φωνάζει «Αμελέ Ταμπουρλαρί!» και πάγωσε, έμεινε με το στόμα ανοιχτό, όρθιος στο χωματόδρομο σα να προσπαθούσε να μη χάσει έδαφος. Να κρατήσει τη θέση του.

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Στην καρδιά της θάλασσας του Ναθάνιελ Φίλμπρικ



Μετάφραση: Kέλλυ Χονδροδήμα
Σελ.: 362
Εκδόσεις Ωκεανίδα

«Σαν γιγάντιο αρπακτικό πουλί, το φαλαινοθηρικό αρμένιζε τεμπέλικα προς τις δυτικές ακτές της Νότιας Αμερικής, κάνοντας ελιγμούς πάνω σε μια ζωντανή θάλασσα λαδιού. Γιατί αυτό ήταν ο Ειρηνικός το 1821: μια αχανής έκταση με “ζωντανές δεξαμενές” λαδιού – τους φυσητήρες. Το κυνήγι του φυσητήρα – της μεγαλύτερης φάλαινας με δόντια – δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Έξι άντρες ξεκινούσαν από το πλοίο μέσα σε μια μικρή βάρκα, πλησίαζαν κωπηλατώντας τη λεία τους, την καμάκωναν κι ύστερα την τρυπούσαν μέχρι θανάτου με μια λόγχη. Το κήτος, βάρους εξήντα τόνων, μπορούσε να τσακίσει τη βάρκα μ’ ένα τίναγμα της ουράς του, ρίχνοντας τους άντρες στα παγωμένα νερά του ωκεανού – συχνά, μίλια μακριά από το πλοίο».

Η βύθιση του φαλαινοθηρικού Έσσεξ στις 20 Νοεμβρίου του 1820 από μία φάλαινα ήταν μία από τις πιο γνωστές θαλάσσιες τραγωδίες του 19ου αιώνα. Για την εποχή του, ήταν κάτι αντίστοιχο με το ναυάγιο του Τιτανικού, ενώ ενέπνευσε μεγάλους συγγραφείς, όπως τον Έντγκαρ Άλαν Πόε, ο οποίος στο «Η αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ» χρησιμοποιεί μερικά από τα πιο μακάβρια στοιχεία της εν λόγω τραγωδίας, αλλά και τον Χέρμαν Μέλβιλ, που δανείζεται με τη σειρά του για το «Μόμπι-Ντικ» πολλά στοιχεία από τις γραπτές αφηγήσεις των επιζώντων του ναυαγίου του Έσσεξ, ιδίως προς το τέλος του αριστουργήματός του. Θα λέγαμε ότι το «Στην καρδιά της θάλασσας» συνεχίζει την ιστορία του Μόμπι-Ντικ, αφού αφηγείται την αληθινή ιστορία του φαλαινοθηρικού Έσσεξ, κυρίως μετά τον εμβολισμό του από μία φάλαινα-φυσητήρα, και την περιπέτεια των ανδρών του πληρώματος μέχρι τη σωτηρία κάποιων εξ αυτών από διερχόμενα πλοία, αφού είχαν ήδη ταξιδέψει με τις βάρκες τους πάνω από 4.500 ναυτικά μίλια στον Ειρηνικό. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, όταν γνωρίζει κανείς ότι η αληθινή αυτή ιστορία έχει εμπνεύσει έναν Μέλβιλ και έναν Πόε, να μην ανυπομονεί να τη διαβάσει;


Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Οι ψαράδες του Chigozie Obioma | Προδημοσίευση στο Proust&Kraken



Μετάφραση: Ιωάννα Ηλιάδη
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Redoine Amzlan

Κυκλοφορία: 22/10/15


Γίναµε ψαράδες όταν, την επόµενη εβδοµάδα, ο Ικένα ήρθε στο σπίτι από το σχολείο έτοιµος να εκραγεί από τη φρέσκια ιδέα. Ήταν τέλη Γενάρη, το θυµάµαι επειδή τα δέκατα τέταρτα γενέθλια του Μπότζα, που ήταν στις 18 Ιανουαρίου του 1996, τα είχαµε γιορτάσει εκείνο το Σαββατοκύριακο µε µια σπιτική τούρτα και αναψυκτικά στη θέση του βραδινού. Τα γενέθλιά του σηµατοδοτούσαν τον «µήνα του συνοµήλικου», µια περίοδο ενός µηνός κατά την οποία εξισωνόταν προσωρινά µε τον Ικένα, που είχε γεννηθεί στις 10 Φεβρουαρίου, έναν χρόνο πριν από κείνον. Ένας συµµαθητής του Ικένα, ο Σόλοµον, του είχε µιλήσει για τις χαρές του ψαρέµατος, αποκαλώντας το σπορ συναρπαστική εµπειρία, που επιπλέον ήταν και αποδοτική, αφού µπορούσες να πουλάς µερικά από τα ψάρια και να κερδίζεις ένα µικρό εισόδηµα. Ο Ικένα ξεσηκώθηκε ακόµα περισσότερο επειδή η ιδέα είχε εγείρει την πιθανότητα της αναβίωσης του Γιο-γιόδοντα, του ψαριού µας. Το ενυδρείο που βρισκόταν κάποτε δίπλα στην τηλεόραση είχε φιλοξενήσει ένα αφύσικα όµορφο ψάρι-δίσκο, ένα Symphysodon, κυριολεκτικά µια πανδαισία χρωµάτων – σε καφέ, βιολετί, µοβ, ακόµα κι ανοιχτό πράσινο. Ο πατέρας είχε ονοµάσει το ψάρι Γιογιόδοντα όταν ο Οµπέµπε, στην προσπάθειά του να προφέρει την ονοµασία του είδους του ψαριού, επινόησε µια λέξη που της έµοιαζε στον ήχο. Ο πατέρας αποµάκρυνε το ενυδρείο όταν ο Ικένα και ο Μπότζα, σε µια πονόψυχη απόπειρα να ελευθερώσουν το ψάρι από το «βρόµικο» νερό, άδειασαν το ενυδρείο και το ξαναγέµισαν µε καθαρό πόσιµο. Επιστρέφοντας αργότερα, διαπίστωσαν ότι το ψάρι δεν µπορούσε πια να κολυµπήσει πάνω από τα γυαλιστερά βότσαλα και τα κοράλλια.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Covers by Proust & Kraken | It's Getting Later all the Time

O art του blog, Θάνος Κακολύρης, εμπνέεται από τα βιβλία του blog
και δημιουργεί πρωτότυπα εξώφυλλα

Φωτογραφία: Luke Partridge

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου του Gaston Leroux



Mετάφραση: Βαγγέλης Γιαννίσης
Σελ. 305
Εκδόσεις Διόπτρα
Φωτογραφία εξωφύλλου: Lyn Randle/Trevillion Images

«Είμαι βαθιά συγκινημένος που επιτέλους ξεκινώ την αφήγηση των απίστευτων περιπετειών του Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ. Έως σήμερα, ο ίδιος είχε τόσο σθεναρά αντιταχθεί στην εξιστόρησή τους, που πίστευα ότι δεν θα είχα ποτέ την ευκαιρία να δημοσιεύσω την πιο παράξενη αστυνομική ιστορία των τελευταίων δεκαπέντε ετών: θεωρούσα, έτσι, σχεδόν δεδομένο ότι η κοινή γνώμη δεν θα μάθαινε ποτέ ολόκληρη την αλήθεια της περίφημης υπόθεσης, γνωστής και ως Το Κίτρινο Δωμάτιο, μιας υπόθεσης που είχε ως επακόλουθο πολλά μυστηριώδη, σκληρά και συγκλονιστικά δράματα με τα οποία ο φίλος μου αναμείχθηκε εξίσου.»
Μπορεί ο συγγραφέας του βιβλίου να είναι ευρύτερα γνωστός λόγω του βιβλίου του «Το φάντασμα της όπερας», το «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου», ωστόσο, αποτελεί ένα από τα κορυφαία και κλασικά μυθιστορήματα μυστηρίου της κατηγορίας «κλειδωμένου δωματίου» (locked-room mystery), το οποίο γράφτηκε το 1907. Πριν μιλήσουμε, όμως, για το βιβλίο, ας πούμε δυο λόγια για την κατηγορία αυτή της αστυνομικής λογοτεχνίας που έχει φανατικούς οπαδούς, λόγω κυρίως του ότι προκαλεί τον αναγνώστη να ανακαλύψει τί έχει συμβεί.

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Ιωάννα Μπουραζοπούλου | Συνέντευξη


Φωτογραφία: Γιώργος Μαυρόπουλος


Από πού εμπνευστήκατε τον «Δράκο της Πρέσπας» και ειδικότερα το πρώτο μέρος της τριλογίας αυτής, την «Κοιλάδα της λάσπης»; Από πού αντλείτε έμπνευση για τα βιβλία σας;

«Ο Δράκος της Πρέσπας» είναι ένα παραμύθι για σύνορα και όρια κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας. Μια λίμνη ενώνει χωρίζοντας και χωρίζει ενώνοντας τρεις μικρές χώρες, οι κάτοικοι των οποίων βασανίζονται από την ίδια εσωτερική αντίφαση που καλούνται να υπερασπιστούν. Αν αυτό δεν είναι «δράκος», τότε τι είναι; Η κοινωνική μεταβολή που συντελείται τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, της ευρωπαϊκής κρίσης, της διεθνούς πολιτικής κρίσης και της προσφυγικής κρίσης, που αυτή προκάλεσε, δοκιμάζει τις αντοχές των συνόρων, εσωτερικών και εξωτερικών, υπαρξιακών και γεωγραφικών. Τις ίδιες αντοχές πραγματεύεται και το βιβλίο, τη σκοπιμότητα των ορίων, το πώς καθορίζουν τον τρόπο σκέψης μας, χωρίζοντας τους δικούς από τους ξένους, το αποδεκτό από το απαράδεκτο, το οικείο από το απειλητικό, το πόσο αυθόρμητοι ή επιβεβλημένοι είναι όλοι οι παραπάνω διαχωρισμοί, το πού τελειώνει η πεποίθηση και πού αρχίζει η ψευδαίσθηση, αλλά και το πόσες άδηλες συνοριακές γραμμές χαράσσονται πίσω από μια θεσμοθετημένη. Με λίγα λόγια, έμπνευση μου προσφέρει η πραγματικότητα, όπως εγώ την έχω αφομοιώσει.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2015

Τhe Silence of the Sea της Yrsa Sigurdardottir



Μετάφραση από τα Ισλανδικά: Victoria Cribb
Σελ. 388
Eκδόσεις Hodder

«Brynjar hugged his jacket tighter around him, thinking longingly of his warm hut and wondering what on earth he was doing out here. It just went to show how dull his job was that he should jump at any chance of a diversion, even if it meant having to endure the biting wind. As usual at this late hour the port he was supposed to be keeping an eye on was deserted, and it suddenly struck him that he didn’t know it any other way. He avoided its daytime bustle, preferring it like this – black sea, unmanned ships – as if seeing how it came to life when he wasn’t there brought home to him his own insignificance”.

Με τον καταιγισμό των σκανδιναβικών/νορδικών αστυνομικών μυθιστορημάτων τα τελευταία χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να ενθουσιαστεί κανείς με κάποιο από αυτά. Πολλοί είναι οι μέτριοι συγγραφείς με γλώσσα τουλάχιστον πρωτάρη σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής, ενώ άλλοι πάλι γράφουν σενάρια και όχι βιβλία, προφανώς στοχεύοντας στη μεταφορά του βιβλίου στη μεγάλη οθόνη.

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο



Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Σελ.: 260
Εκδόσεις Πατάκη
Φωτογραφία εξωφύλλου: Xουάν Ρούλφο

«Ήρθα στην Κομάλα γιατί μου είπαν πως εδώ ζούσε ο πατέρας μου, κάποιος Πέδρο Πάραμο. Μου το’ πε η μητέρα μου. Κι εγώ της υποσχέθηκα πως θα ερχόμουν να τον βρω μόλις θα πέθαινε. Της έσφιξα τα χέρια, σημάδι ότι θα το έκανα, γιατί εκείνη βάδιζε τότε προς το θάνατο κι εγώ ήμουν πρόθυμος να της υποσχεθώ τα πάντα».

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Το μουσείο της αθωότητας του Ορχάν Παμούκ




Νοbel Λογοτεχνίας
Μετάφραση: Στέλλα Βρετού
Σελ.: 802
Εκδόσεις Ωκεανίδα
Φωτογραφία εξωφύλλου: Αχμέτ Ισικτσί
Εξώφυλλο: Ελένη Κασκαρίκα

«Ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου· δεν το ‘ξερα. Αν το ‘ξερα θα μπορούσα άραγε να προστατέψω την ευτυχία μου, θα εξελίσσονταν όλα διαφορετικά; Ναι, αν το είχα καταλάβει, σε καμία περίπτωση δεν θ’ άφηνα την ευτυχία να μου φύγει. Ίσως η υπέροχη εκείνη χρυσή στιγμή, που τόσο βαθιά και ήρεμα τύλιξε όλο μου το σώμα, να κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, όμως εμένα μου φάνηκαν ώρες, χρόνια».


Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Η τέχνη της χαράς της Goliarda Sapienza



Μετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Σελ.: 721
Εκδόσεις Πατάκη

«ΝΑ ΜΕ, ΛΟΙΠΟΝ: τεσσάρων-πέντε χρόνων, σ’ ένα λασπότοπο, να σέρνω ένα θεόρατο κούτσουρο. Δεν υπάρχουν ούτε δέντρα ούτε σπίτια τριγύρω, μονάχα ο ιδρώτας από την προσπάθεια να κουβαλήσω εκείνο το τραχύ ξύλο και το έντονο κάψιμο στις πληγωμένες παλάμες μου. Βουλιάζω στη λάσπη ίσαμε τους αστραγάλους, όμως πρέπει να προχωρήσω, δεν ξέρω γιατί, πρέπει πάντως να το κάνω. Ας αφήσουμε αυτή την πρώτη ανάμνησή μου όπως είναι: δεν μου πάει να κάνω εικασίες ή μαντεψιές. Θέλω να σας πω πώς έγιναν τα πράγματα, χωρίς να παραλλάξω τίποτα».

Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Οι διακοπές του Μαιγκρέ του Georges Simenon




Σελ.: 234
Μετάφραση: Αργυρώ Μακάρωφ
Εκδόσεις Άγρα
Φωτογραφία εξωφύλλου: Juxtapose/Photodisc/Getty Images

«O ΔΡΟΜΟΣ ΗΤΑΝ ΣΤΕΝΟΣ, στρωμένος με παράταιρους κυβόλιθους, όπως όλοι οι δρόμοι της παλιάς γειτονιάς της σάμπλ ντ’ Ολόν. Όσο για τα πεζοδρόμια ήταν σε τέτοιο σημείο στενά που αναγκαζόταν να κατέβει απ’ αυτά κάθε φορά που διασταυρωνόταν με κάποιον περαστικό. Η δίφυλλη σκουροπράσινη πόρτα στη γωνία ήταν ιδιαίτερα επιβλητική, το ξύλο έκανε υπέροχα νερά, και είχε δύο καλογυαλισμένα μπρούντζινα ρόπτρα, ακριβώς όπως οι πόρτες που συναντά κανείς σε αρχοντικά ή σε μοναστήρια της επαρχίας».


Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Ο Δράκος της Πρέσπας Ι - Η κοιλάδα της λάσπης της Ιωάννας Μπουραζοπούλου



Σελ.: 519
Εκδόσεις Καστανιώτη
Εικόνες Εξωφύλλου:  Shutterstock-Krisosheev Vitaly, Eugenio Marongiou

«Ήμαρτον Κύριε, σταυροκοπήθηκε άναυδος ο γερο-Σεβαστιανός, ο φύλακας της Νότιας Πύλης της Πρέσπας. Στεκόταν μπροστά στο αυτοσχέδιο φυλάκιό του – έναν τριώροφο πυργίσκο καμπαναριού το μεσαίο πάτωμα του οποίου είχε μετατρέψει σε κονάκι- με το στόμα ανοιχτό από έκπληξη και τις κόρες διεσταλμένες από τρόμο, μην τολμώντας να μπει μέσα, να προστατευτεί τουλάχιστον απ’ τη βροχή που ο αέρας έφερνε λοξά στο υπόστεγο και του μαστίγωνε το πρόσωπο. Μετάνιωνε που εγκατέλειψε το πόστο του, αλλά ένας κεραυνός χτύπησε το πανδοχείο κι έτρεξε ως εκεί φοβούμενος μήπως χάθηκαν ζωές. Έτρεξε, τρόπος του λέγειν, τώρα που η λάσπη έφτασε στα σαράντα εκατοστά με δυσκολία έσερνε τα πόδια του. Γκρεμίστηκε ένα μέρος της κεραμοσκεπής αλλά κανείς δεν τραυματίστηκε, οπότε επέστρεψε γρήγορα στο φυλάκιο κι ανέβηκε λαχανιασμένος της σκαλίτσα, για να κοκκαλώσει στο κεφαλόσκαλο και από την ανοιχτή πόρτα-την είχε αφήσει ανοιχτή; ούτε που θυμόταν-να αντικρίσει τούτο το αποτρόπαιο θέαμα. Επάνω στην καρέκλα του βρισκόταν, ήμαρτον Κύριε, ένα κομμένο χέρι. Μελανιασμένο, άκαμπτο και καταλασπωμένο».

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

Το Λεωφορείο της Εουχένια Αλμέιδα




Σελ.: 140
Εκδόσεις Οpera
Mετάφραση: Tζίνα Σερέτη
Μακέτα εξωφύλλου: Κωνσταντίνος Γερονίκος

«Πάνε τρεις νύχτες που το λεωφορείο περνάει χωρίς ν’ ανοίγει την πόρτα. Το χωριό ζει κάτω από έναν τσίγκινο ουρανό, γκρίζο και ελάχιστα κυματιστό. Η σκόνη σκεπάζει τις αυλόπορτες και η αναβροχιά κάνει τα σκυλιά νευρικά.»

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Διωγμός του Αλεσσάντρο Πιπέρνο




Σελ.: 519
Εκδόσεις Πατάκη
Φωτογραφία Εξωφύλλου: J. Gaumy, Magnum/Apeiron Photos

«Ήταν 13 Ιουλίου του 1986, όταν μια επιθυμία να μην είχε έρθει ποτέ στον κόσμο κυρίεψε τον Λέο Ποντεκόρβο προκαλώντας του αμηχανία. Μια στιγμή νωρίτερα ο Φιλίππο, ο πρωτότοκός του, ενέδιδε στο πλέον μικροπρεπές παιδιάστικο παράπονο: απορρίπτοντας την πενιχρή ποσότητα πατατάκια που η μητέρα τού είχε αδειάσει στο πιάτο, διαμαρτυρόταν για την ανήκουστη γενναιοδωρία της προς τον μικρότερο αδελφό. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή στις ειδήσεις των οχτώ ο εκφωνητής να υπαινίσσεται, ενώπιον μιας σημαντικής μερίδας του έθνους, ότι ο παρών εκεί Λέο Ποντεκόρβο είχε ανταλλάξει ανήθικες επιστολές με τη φιλενάδα του δεκατριάχρονου δευτερότοκου γιου του».

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Γκιάκ του Δημοσθένη Παπαμάρκου



Σελ.: 119
Εκδόσεις αντίποδες
Σχεδιασμός Εξωφύλλου: Μάρω Κατσίκα

Γιατί να μας αφορά σήμερα μια συλλογή διηγημάτων, που πραγματεύεται ιστορίες που έλαβαν χώρα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή;  Τί κάνει τόσο συναρπαστική τη συλλογή αυτή των διηγημάτων, η οποία είναι μάλιστα γραμμένη σε αρβανίτικη, προφορική διάλεκτο;


Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Καρυότυπος του Άκη Παπαντώνη




Σελ.: 117
Εκδόσεις Κίχλη
Φωτογραφία Εξωφύλλου: Α.Π., Κολωνία 2013

«Υπήρχαν ημέρες που η ομίχλη υποχωρούσε. Αποκαλυπτόταν τότε το χρώμα από τις πλάκες στα πεζοδρόμια, τα μπαλώματα από γκαζόν στις μπροστινές αυλές, κι εκείνη η μούχλα που σκέπαζε τις στέγες των ομοιόμορφων και ομοιόχρωμων σπιτιών. Τέτοιες ημέρες ξαλάφρωναν από το βάρος της τα δέντρα – η πόλη έπαιρνε μια βαθιά ανάσα.»

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Μάσκες του Λεονάρδο Παδούρα




Mετάφραση: Κώστας Αθανασίου
Σελ.: 249
Εκδόσεις Καστανιώτη
Μακέτα Εξωφύλλου: Αντώνης Αγγελάκης

«Η ζέστη είναι μια κακόψυχη μάστιγα που κατακυριεύει τα πάντα. Η ζέστη πέφτει σαν μανδύας από κόκκινο μετάξι, εφαρμοστός και πυκνοϋφασμένος, τυλίγοντας τα σώματα, τα δέντρα, τα αντικείμενα, για να ενσταλάξει μέσα τους το σκοτεινό δηλητήριο της απελπισίας και τον πιο αργό και σίγουρο θάνατο. Είναι μια τιμωρία χωρίς εφέσεις και ελαφρυντικά, που μοιάζει να έχει βαλθεί να εξολοθρεύσει ολόκληρη την ορατή οικουμένη, παρόλο που η θανατερή της δίνη θα’πρεπε να έχει επιπέσει στην αιρετική πόλη, στην καταδικασμένη συνοικία...Η ζέστη συντρίβει τα πάντα, τυραννάει τον κόσμο, διαβρώνει ό,τι θα μπορούσε να σωθεί και αφυπνίζει μόνο την οργή, τη μνησικακία, το φθόνο, το πιο κολασμένο μίσος, λες και ο σκοπός της είναι να φέρει το τέλος του χρόνου, τις ιστορίας, της ανθρωπότητας και της μνήμης... ».

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

The lake της Μπανάνα Γιοσιμότο





Mετάφραση: Michael Emmerich
Σελ.: 188
Εκδόσεις Melville House
Σχεδιασμός βιβλίου: Christopher King

«The first time Nakajima stayed over, I dreamed of my dead mom. Maybe it has having him in the room that did it, after having been alone so long. I hadn’t slept next to anyone since my dad and I stayed in my mom’s hospital room. I kept waking up and then, relieved that she hadn’t stopped breathing, going back to sleep...Αnd it occurred to me that I was surrounded by people who could die at any minute, and in some odd way their presence made me feel more at ease here, in the hospital, than I did outside. When things get really bad, you take comfort of the placeness of a place».

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Το φως ανάμεσα στους ωκεανούς της Μ.Λ. Στέντμαν




Μετάφραση: Νίνα Μπούρη
Σελ.: 477
Εκδόσεις Πατάκη
Εξώφυλλο: Νίκος Κράψης

«ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ, η Ίζαμπελ ήταν γονατισμένη στην άκρη του γκρεμού, φροντίζοντας τον μικρό καινούριο σταυρό από ξεβρασμένο ξύλο. Ένα παχύ σύννεφο σερνόταν σαν σαλιγκάρι στον απριλιάτικο ουρανό που ανοιγόταν πάνω από το νησί κατοπτρίζοντας τον ωκεανό. Η Ίζαμπελ ράντισε με νερό και πάτησε το χώμα γύρω από το δεντρολίβανο που είχε μόλις φυτέψει».

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Ταξιδεύοντας με ένα βιβλίο


Τις αναμνήσεις τις ανακαλούμε ευκολότερα με μυρωδιές, ήχους και εικόνες. Το γιασεμί θα μας φέρει στο νου δροσερές καλοκαιρινές νύχτες, τα τζιτζίκια τα καλοκαιρινά μεσημέρια των  παιδικών μας χρόνων, το αντηλιακό και το καρπούζι εκδρομές και μπάνια στη θάλασσα από το πρωϊ μέχρι το βράδυ. Και όλα αυτά μαζί θα μας θυμίσουν αγαπημένους μας ανθρώπους. Κάπως έτσι γίνεται και με τα βιβλία.


Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Υδατογράφημα του Γιόζεφ Μπρόντσκι




Nobel Λογοτεχνίας
Μετάφραση: Μαργαρίτα Μανσολα
Εκδόσεις Καστανιώτη
Σελ.: 165

Πριν σας μιλήσω για το αριστουργηματικό αυτό βιβλίο του Γιόζεφ Μπρόντσκι, θέλω αφενός να σας ευχαριστήσω από καρδίας για τη στήριξή σας σ' αυτό μου το εγχείρημα, και αφετέρου να σας δηλώσω τον λόγο για τον οποίο δεν αναρτώ τακτικά δημοσιεύσεις (υπήρξαν παράπονα αναγνωστών μου, που ομολογώ με έκαναν πολύ χαρούμενο!).

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες



Nobel Λογοτεχνίας
Μετάφραση: Κλαίτη Σωτηριάδου – Μπαράχας
Εκδόσεις Α.Α. Λιβάνη
Σελ.: 101

«Τη μέρα που επρόκειτο να τoν σκοτώσουν, ο Σαντιάγο Νασάρ σηκώθηκε στις πεντέμιση το πρωί, για να περιμένει το πλοίο που θα’φερνε τον επίσκοπο. Είχε ονειρευτεί πως διέσχιζε ένα δάσος από φραγκοσυκιές, όπου ψιλόβρεχε και, για μια στιγμή, ήταν ευτυχισμένος μες στ’ όνειρό του».

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Πρόγευμα στο «Τίφφανυς» του Τρούμαν Καπότε

Μετάφραση: Aνδρέας Αποστολίδης
Εκδόσεις Πατάκη
Σελ.: 132
Mακέτα εξωφύλλου:  Δημήτρης Αρβανίτης

«ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΕΛΚΟΥΝ τα μέρη όπου έζησα, τα σπίτια και οι γειτονιές τους. Για παράδειγμα, εκείνο το τούβλινο κτίριο στην Ανατολική Εβδομηκοστή οδό, όπου έπιασα το πρώτο μου διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη στις αρχές του πολέμου.»

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για μένα. Με έλκουν τα μέρη και τα σπίτια που έζησα. Με έλκουν σε τέτοιο σημείο, που κάποιες φορές θα περπατήσω μπροστά απ’ αυτά αναρωτώμενος ποιοι κατοικούν και πως να είναι οι ζωές τους. Η εναρκτήρια λοιπόν πρόταση ήταν ιδανική, για να με παρασύρει σ’ ένα ταξίδι 132 σελίδων στη μαγική Νέα Υόρκη, τη μαγική δεκαετία του 60. Τη δεκαετία που όλα ήταν πιθανά σε μία πόλη που υποσχόταν ότι όλα τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα. 


Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Μπαρακούντα του Χρήστου Τσιόλκα


Mετάφραση: Άννα Παπασταύρου
Εκδόσεις Ωκεανίδα
Σελ. 584
Μακέτα εξωφύλλου: Νατάσσα Πάντου
Φωτογραφία εξωφύλλου: iStock. By Getty Images

Όταν η βροχή αρχίζει να χύνεται από εκείνα τα λευκά σαν χτυπημένο ασπράδι σύννεφα που φαντάζουν πάρα πολύ ντελικάτα για να ΄χουν εμφανιστεί μετά από τέτοιον κατακλυσμό, παγώνω. Οι βαριές σταγόνες αφρίζουν πέφτοντας με δύναμη πάνω στο ξερό γρασίδι. Έχω την αίσθηση ότι κάπως έτσι πρέπει ν’ ακούγεται κι ένας λάκκος με φίδια. Και ξαφνικά η βροχή πέφτει σαν καταρράχτης, παρότι ο ουρανός είναι ακόμα γαλανός, κι ο ήλιος λάμπει ακόμα

Πολλές οι συγγραφικές εμμονές του Τσιόλκα, πολλά τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται και μάλιστα με μαεστρία. Η γλώσσα του σκληρή, ρεαλιστική, που σε παρασύρει άλλοτε σαν ένα ήπιο ζεστό ρευματάκι (με τη βοήθεια της αποστασιοποιημένης τριτοπρόσωπης αφήγησης), άλλοτε σαν δίνη που σε στροβιλίζει στα τρίσβαθα του είναι σου (χρησιμοποιώντας την πιο προσωπική και ζωντανή πρωτοπρόσωπη αφήγηση), αφού δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε αγγίξει αναγνωστικά κάποια από τις εμμονές του: οικογένεια, φιλία, έθνος, πρωταθλητισμός, ρατσισμός, ταξικές διαφορές, ντροπή, bullying, σεξουαλική ταυτότητα,  πατρότητα και κυρίως η ζωή ως μία ακολουθία επιτυχιών και αποτυχιών.

Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2015

Το σπίτι του τεμένους του Kader Abdolah

Μετάφραση: Γιάννης Ιωαννίδης
Εκδόσεις Καστανιώτη
Σελ. 432
Εξώφυλλο: Μartin Kers/Dutch Image

«ΑΛΕΦ ΛΑΜ ΜΙΜ. Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα σπίτι, ένα παλιό σπίτι, που το έλεγαν “Σπίτι του τεμένους”. Ήταν μεγάλο σπίτι, με τριάντα πέντε κάμαρες. Για αιώνες έμεναν εκεί συγγενικές οικογένειες που υπηρετούσαν το τέμενος. Όλες οι κάμαρες είχαν μια αποστολή κι ένα ταιριαστό όνομα, όπως η κάμαρα του θόλου, η κάμαρα του οπίου, η κάμαρα των παραμυθιών, η κάμαρα των χαλιών, η κάμαρα των αρρώστων, η κάμαρα της γιαγιάς, η βιβλιοθήκη και η κάμαρα της κουρούνας

Όταν τέλειωσα το μαγικό αυτό βιβλίο, αναρωτήθηκα τι ήταν αυτό που μ’ έκανε να το λατρέψω και να θέλω να το ξαναδιαβάσω αμέσως.

Εκτός από τους χαρακτήρες, εκτός απ' την πλοκή που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία του σύγχρονου Ιράν [από την πτώση του σάχη, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί μέχρι την επιστροφή του  Αγιατολάχ Χομεϊνί από το Παρίσι και την εγκαθίδρυση του σκοταδισμού των αγιατολάδων], αυτό που τελικά με μάγεψε ήταν η αίσθηση του παραμυθιού, η χωρίς φιοριτούρες γλώσσα, η σιγουριά του συγγραφέα που ψυθιρίζει στο αυτί του αναγνώστη κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ότι έχει μια καλή ιστορία να πει και θα την πει όπως πρέπει: σαν παραμύθι.

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Αυτό που εγώ ονομάζω λήθη του Laurent Mauvignier

Μετάφραση & Eπίμετρο: Σπύρος Γιανναράς
Εκδόσεις Άγρα
Μακέτα Εξωφύλλου: Γιώργος Χατζημιχάλης
Σελ. 74

«Είναι απαράδεκτο να πεθαίνει κανείς για μερικά κουτάκια μπίρας».

Λέγεται ότι αυτά ήταν τα λόγια του εισαγγελέα, όταν άσκησε ποινική δίωξη κατά των τεσσάρων ανδρών της ασφάλειας ενός καταστήματος της Carrefour στην περιοχή Παρ Ντιε της Λυών για «απρόκλητη σωματική βία με συνέπεια τον ακούσιο θάνατο του θύματος». Τι είχε συμβεί;

Ένα απόγευμα της 28ης Δεκεμβρίου 2009, ένας 25χρονος Γάλλος με καταγωγή από τη Μαρτινίκα, ο Μικαέλ Μπλαίζ, συλλαμβάνεται στο εν λόγω κατάστημα της Carrefour από τους άνδρες της ασφάλειας κλέβοντας κουτάκια μπίρας. Η ασφάλεια οδηγεί τον νεαρό σε έναν απομονωμένο χώρο εντός του καταστήματος, όπου λίγη ώρα αργότερα βρίσκει τραγικό θάνατο «από μηχανική ασφυξία λόγω συμπίεσης του θωρακικού κλωβού και απόφραξης των ανώτερων αεροφόρων οδών». Η ασφάλεια του καταστήματος έδειρε τον νεαρό μέχρι θανάτου. Ο εισαγγελέας δήλωσε σοκαρισμένος από την πρωτοφανή αγριότητα του βίντεο, που κατέγραφε τα πάντα από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης του καταστήματος. Το συμβάν πέρασε στα ψιλά της ειδησεογραφίας έως ότου αντικαταστάθηκε από κάτι πιο επίκαιρο.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2015

Στο τέλος της γης του Νταβίντ Γκρόσμαν

Μετάφραση: Λουίζα Μιζάν
Εκδόσεις Καστανιώτη
Σελ: 752
Eξώφυλλο: Αντώνης Αγγελάκης

Πώς ένας συγγραφέας συνεχίζει να αφηγείται την ιστορία του, όταν εφτά μέρες πριν έχει χάσει το παιδί του;

Πως εξακολουθεί να γράφει, όταν η ίδια η ιστορία που διηγείται έχει ως στόχο να ξορκίσει το κακό, ν’ ακυρώσει το αναπόφευκτο, να σώσει το γιο του, χωρίς  στο τέλος να το καταφέρνει;

Μια μάνα/ηρωΐδα βιβλίου φτάνει στο τέλος της γης, για να μην είναι στο σπίτι, όταν θα της φέρουν οι στρατιώτες το μαντάτο του θανάτου του γιου της στο μέτωπο, και ένας πατέρας/συγγραφέας, που γράφει την ιστορία του, για να προστατεύσει -κατά κάποιον τρόπο- τον γιο του Ούρι από τον θάνατο, φτάνοντας στο τέλος της δικής του γης και παραδίδοντάς μας ένα μεγαλειώδες έργο, ήδη κλασικό, και μια ηρωΐδα, την Όρα, που γι’ αυτήν είπε ο Paul Auster ότι «Ο Φλομπέρ δημιούργησε την Έμμα, ο Τολστόι την Άννα και τώρα ο Γκρόσμαν μάς δίνει την Όρα, τόσο αληθινή και ζωντανή όσο κανένας άλλος χαρακτήρας στη σύγχρονη πεζογραφία.» Μόνο όταν κανείς ολοκληρώσει αυτό το βαθιά ανθρώπινο και αντιπολεμικό αριστούργημα καταλαβαίνει ότι ο Auster έχει απόλυτο δίκιο.

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Aστερισμός Ζωτικών Φαινομένων του Anthony Marra

Mετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης
Εκδόσεις Ίκαρος
Σελ. 486

Σχεδιασμός-Εικονογράφηση εξωφύλλου:
Χρήστος Κούρτογλου – Indivisuals Collective

«ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ έκαψαν το σπίτι της και της πήραν τον πατέρα, η Χαβάα ονειρεύτηκε θαλάσσιες ανεμώνες».

Στην παραπάνω εναρκτήρια πρόταση του αριστουργήματος του Marra εμπεριέχεται όλο το βιβλίο: η φρίκη του (εμφυλίου) πολέμου και η ομορφιά της ζωής, το όνειρο και η αισιοδοξία που προσπαθούν κάτω από τις πιο απάνθρωπες συνθήκες να ξεφυτρώσουν. Και το καταφέρνουν. Στο τέλος, αυτό που μένει στη θύμηση και στην καρδιά είναι οι θαλάσσιες ανεμώνες: το όμορφο, η ζωή, η χαρά, η ελπίδα, το πρόσωπο που το όνομά του και μόνο σε κάνει να στροβιλίζεσαι από ευτυχία.

Έχοντας διαβάσει πολλές κριτικές (από καλές έως αποθεωτικές) για το εν λόγω βιβλίο, ήμουν αρκετά επιφυλακτικός. Το είχα στη βιβλιοθήκη μου για καιρό ως  «must - read» και απλώς περίμενε κι αυτό τη σειρά του, για να διαβαστεί δίπλα σε πολλά άλλα βιβλία. Το ξεκίνησα πριν λίγες μέρες. Διαβάζοντας χθες την τελευταία σελίδα, έμεινα άφωνος.

Δημοφιλείς αναρτήσεις