Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Το Πήλιο εμπνέει: φαντασία και μυστήριο στο χιόνι

Δημήτρης Κ. Ψυχογιός
Eκδόσεις Γαβριηλίδης
Σελ: 252
 
Τα δέντρα να είναι χιονισμένα, οι φλόγες απ’το τζάκι να τρεμοπαίζουν κι εσύ στην αγαπημένη σου πολυθρόνα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί (gluhwein μάλλον, για να ‘ρθει να δέσει με το ντεκόρ και το κρύο, συνταγή δεν έχω να παραθέσω, αλλά μπορείτε να την αναζητήσετε στο blog της αδελφής μου: http://mariagregoriade.blogspot.gr/), το σκυλάκι να κοιμάται στα πόδια σου και ένα κουβρλί να σκεπάζει και τους δυο σας (στον κόσμο μου δεν υπάρχουν γάτες, όπως αντιλαμβάνεσθε απ’τον Proust και τον Kraken). Κάπου απέναντι αναβοσβήνουν τα φωτάκια του δέντρου. Για να ολοκληρωθεί η βραδιά, χρειάζεται φυσικά και ένα καλό βιβλίο (ή περισσότερα) στο πνεύμα των ημερών (προφανώς αφήνετε για μια μέρα pc, tablets, smartphones και φυσικά facebook, twitter και όλα τα συναφή, γιατί απλά δεν χωράνε στο σκηνικό).

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Είναι αργά, όλο και πιο αργά του Αntonio Tabucchi

Μετάφραση: Ανταίος Χρυσοστομίδης
(Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης 2003)
Εκδόσεις ΑΓΡΑ
Σελ: 312
Eικόνα εξωφύλλου: KULIGOWSKI,  Ζευγάρι,
Chateau-Landon, 1978

«Παράθυρα: το εύρος της πραγματικότητας είναι ακατανόητο, μου είπε κάποτε ένας γέρος σοφός σε μία μακρινή χώρα, για να το κατανοήσουμε πρέπει να το κλείσουμε σε ένα τετράγωνο, η γεωμετρία αντιτίθεται στο χάος, γι’ αυτό οι άνθρωποι εφηύραν τα παράθυρα που είναι γεωμετρία, και η κάθε γεωμετρία προϋποθέτει ορθές γωνίες. Να είναι και η ζωή μας υποταγμένη στις ορθές γωνίες; Ξέρεις, εκείνες οι δύσκολες διαδρομές, οι φτιαγμένες από κομμάτια,, που όλοι εμείς πρέπει να διασχίσουμε απλώς για να φτάσουμε στο τέλος μας. Ίσως, αλλά αν μια γυναίκα σαν κι εμένα σκέφτεται αυτά τα πράγματα από μια βεράντα ανοιχτή στο Αιγαίο, ένα βράδυ σαν κι αυτό, καταλαβαίνει πως όλα όσα σκεφτόμαστε, όσα ζούμε, όσα ζήσαμε, όσα φανταζόμαστε, όσα ποθούμε, δεν μπορούν να κυβερνώνται από γεωμετρίες. Και ότι τα παράθυρα είναι μονάχα μια φοβισμένη γεωμετρική μορφή των ανθρώπων που φοβούνται το κυκλικό βλέμμα, στο οποίο όλα μπαίνουν χωρίς έννοια και χωρίς γιατρειά, όπως όταν ο Θαλής κοίταξε τα αστέρια που δεν χωράνε στο τετράγωνο του παραθύρου».

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

O Κολυμβητής και άλλες ιστορίες του John Cheever

Mετάφραση: Κωστής Καλογρούλης
Eκδόσεις: Καστανιώτη
Σελ: 224
Εικόνα εξωφύλλου: © Patrick Leger

Διαβάζοντας τα διηγήματα του Cheever είναι σα να κολυμπάς ένα όμορφο φθινοπωρινό απόγευμα, μόνος, χωρίς σωσίβιο, στην καρδιά του αμερικανικού εφιάλτη. Πριν φτάσεις όμως εκεί, συναντάς όμορφο κόσμο, διασχίζεις φρεσκοβαμμένα σπίτια, πλούσια κοκτέιλ πάρτυ, κουρεμένους κήπους με τη μυρωδιά του υγρού γκαζόν να αναμειγνύεται με αυτήν από το χλώριο της πισίνας.

Kάπου στα μισά της ανάγνωσης, νιώθεις εγκλωβισμένος μέσα σε καρτ- ποστάλ: η ανάσα σου είναι βαριά, έχεις μια κάποια αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, αρχίζεις να κρυώνεις, κάτι σου λέει ότι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Συνεχίζεις όμως να κολυμπάς, γιατί απλά δε μπορείς να σταματήσεις. Συνεχίζεις να κολυμπάς, γιατί κάτι μέσα σου σε παρακινεί να φτάσεις στην αλήθεια, να δεις τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα και τα ακριβά φορέματα, τα όμορφα σώματα και τα ακριβά αυτοκίνητα. Συνεχίζεις να κολυμπάς, παρόλο που οι εύθυμες φωνές και τα δυνατά, χορτασμένα από ζωή γέλια γίνονται ένα βουητό μέσα στο κεφάλι σου, αρχή ημικρανίας. Συνεχίζεις να κολυμπάς ασθμαίνοντας, παρόλο που, όσο πλησιάζεις στον προορισμό σου, τη θέση του ήλιου παίρνει η βροχή και γίνεται όλο και πιο σαφές ότι αυτό που θα αντικρίσεις στο τέλος θα είναι η ψυχή σου, ο εαυτός σου χωρίς την ύλη, εσύ χωρίς τους άλλους. Η αλήθεια.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Έγκλημα του Ferdinand von Shirach

Mετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Eκδόσεις: Νεφέλη 2014
Σελ: 240

Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της εκδοτικής χρονιάς ήταν αναμφίβολα το «Έγκλημα» του Ferdinand von Shirach από τις πάντα καλαίσθητες και φροντισμένες εκδόσεις «Νεφέλη». 

Έντεκα διηγήματα-διαμαντάκια περιλαμβάνονται στη συλλογή με ήρωές τους δράστες ισάριθμων -και ιδιαίτερα ειδεχθών- εγκλημάτων. Το κάθε διήγημα αποτελεί και μία δικαστική υπόθεση, ενώ στο τέλος υπάρχει η απαραίτητη ετυμηγορία για κάθε εγκληματία.

Όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας στη μικρή εισαγωγή του, όλοι μας λίγο-πολύ, υπό δεδομένες συνθήκες, θα μπορούσαμε να διαπράξουμε τα εγκλήματα που περιγράφει στα διηγήματά του: «Εγώ μιλάω για δολοφόνους, εμπόρους ναρκωτικών, ληστές τραπεζών και πόρνες. Έχουν κι αυτοί τις ιστορίες τους και δεν διαφέρουν πολύ από μας. Όλη μας τη ζωή χορεύουμε πάνω σε μια λεπτή κρούστα πάγου. Από κάτω κάνει παγωνιά και πεθαίνεις γρήγορα. Κάποιους δεν τους αντέχει ο πάγος και σπάει. Αυτή είναι η στιγμή που μ’ ενδιαφέρει. Αν έχουμε τύχη, δεν συμβαίνει τίποτα και συνεχίζουμε να χορεύουμε. Αν έχουμε τύχη».

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Η καρδερίνα της Donna Tartt

Pulitzer Μυθοπλασίας 2013
Mετάφραση: Xριστιάννα Ελ. Σακελλαροπούλου
Eκδόσεις: A.A. Λιβάνη
Σελ.: 989


«ΟΣΟ ΗΜΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ, είδα στον ύπνο μου τη μητέρα μου για πρώτη φορά ύστερα από χρόνια. Ήμουν κλεισμένος στο ξενοδοχείο μου πάνω από μία εβδομάδα, υπερβολικά φοβισμένος για να ξεμυτίσω ή να τηλεφωνήσω σε οποιονδήποτε. Η καρδιά μου έτρεμε και σφιγγόταν με τους πιο αθώους θορύβους: Το κουδούνισμα του ανελκυστήρα, το κροτάλισμα του τρόλεϊ με τα μπουκαλάκια για τον ανεφοδιασμό των μίνι-μπαρ, ως και αυτά ακόμα τα μελωδικά καμπανίσματα των ρολογιών που σήμαιναν την ώρα από τα κωδωνοστάσια της Βέστερκερκ και της Κρέιτμπερχ είχαν μια σκοτεινή αιχμή στην κλαγγή τους, μια υποβόσκουσα αίσθηση καταδίκης βγαλμένη από σκοτεινό παραμύθι


Δημοφιλείς αναρτήσεις